Posted using Mobypicture.comDe tweede akte van De Ontmijtering valt mij ten deel. Ik haal Jongste Zoon op bij een elf maanden ouder vriendje – ik denk dat die twee de oudste en de jongste van de klas zijn. Ze hebben beiden een brief voor Sinterklaas gemaakt, met het verzoek om een handtekening. En een van Hoofdpiet, en een van Pietje Paniek. Dan gaan ze ze morgen op school vergelijken. Of het wel dezelfde handtekeningen zijn. Of… dat wij die geschreven hebben…? Hij kijkt me uitdagend aan.

– W-waarom zouden wij die schrijven?

– Omdat Sinterklaas niet bestaat?, vraagt Jongste.

Ik maan hem zijn schoenen aan te doen. Intussen pakt het vriendje in kwestie een iPad en googelt in no time een hele trits foto’s van Bram van der Vlugt en Stefan de Walle bij elkaar, met en zonder mijter en de rest.

Ik zeg Jongste dat hij zijn jas moet aandoen en neem hem mee.

Op de fiets zegt hij dat alle kindjes van zijn klas zeggen dat Sinterklaas niet bestaat.

– W-wie hebben we dan afgelopen zaterdag tijdens de intocht gezien?

– Een acteur.

Hij klinkt boos.

Ik stap af.

Twee prachtige bruine ogen, ietwat nat, kijken me aan.

– Mam. Zeg op. Is ‘ie echt? Is ‘ie echt?!

Ik heb zo tegen mezelf gezegd dat ik niet ga liegen.

Ik kijk hem ernstig aan en vraag:

– Mag ik… liegen…?

– Dan weet ik het al.

Groot Verdriet.

Biggelende Tranen.

Hij is verdrietig omdat hij het als laatste weet. Maar vooral omdat Sinterklaas niet bestaat.

– Het was zo’n mooi sprookje!!

– Ja lieverd, en dat is het nog steeds. Ik geloof er zelf ook nog heel graag in. En dat mag jij ook blijven doen! Het is zo leuk om je voor te stellen hoe die Zwarte Pieten op het dak… Zoals in dat boek met die mooie tekeningen… Dat is precies zoals ik het me als kind voorstelde…

We moeten ook nog naar de supermarkt, daar waren we op weg naartoe. Na de appels, mandarijnen en tomaten zie ik ‘wortels’ op mijn lijstje staan. Eh…

– Wortels?, vraag ik.

– Waarvoor?

– Voor het paard…

– Toch doen, zegt hij ferm.

Ik leg een zak wortels in de kar.

Na de rest van de boodschappen, na het afrekenen, weer buiten bij de fiets, vraagt hij:

– Eten jullie die wortels ’s nachts dan op?

Ik schud mijn hoofd.

Kiki. Tot vorig jaar…

Och hemel, rakel ik dat verdriet ook nog op.

Tijdens het fietsen leg ik mijn hand in zijn nek, ik wil niets liever dan hem troosten.

– Kan ik iets voor je doen? Heb je nog vragen?

– Hoe kan de zak opeens voor de deur staan?

Ook dat leg ik hem uit. En dan zijn we thuis.

Ik mag niks tegen zijn grote broer zeggen.

 

Reacties

reacties


1.881 views | Geschreven door

5 reacties

  1. Yousra Jaddour

    Ik heb hard op gelachen in de trein maar vind het vooral ook erg aandoenlijk…

    Veel plezier nog met het Sinterklaas feest!

  2. Rob Slinkert

    Lang geleden speelde ik voor Sinterklaas. Nu doe ik dat al heel lang voor mijn vrouw en kinderen maar zo eind november begint er iets te kriebelen en moet ik even naar zolder om te zien of alles er nog is. Jawel, albe, tabberd, mijter, staf en baardstel zijn nog in tip top conditie. De Sint kan weer het dak op. Even denk ik aan een jarige Jop op 5 december vorig jaar. Zijn vrouw belde op; Of er nog een plaatsje vrij was voor de 5e ? Nou nee, ik zat vol, zoals dat heet in Klazentaal. Maar het mocht ook wel wat later zijn. Hoe laat, wilde ik weten. Het liefst toch wel vóór 22;00 uur klonk het antwoord. Ja dan kon het wel. Het is voor mijn man moet u weten. Hij wordt op 5 december precies 50 jaar en staat dan nooit alleen in de spotlights en dit jaar wilden we dat eens veranderen.Kort en goed, op 5 december ca. 20:00 uur stond de Sint in vol ornaat met zijn Pieten (mooie meiden overigens) aan de voordeur van de jarige. De kamer was ongeveer 15 meter lang, inclusief de serre. In het midden over de hele lengte diverse tafeltjes met een nog grotere diversiteit mensen op rechte stoelen tegen de wanden, als waren ze daar opgeprikt. In het midden van zo’n wand, jawel, een prachtig versierde stoel recht tegenover de jarige. Na het zingen van het aloude welkomstliedje keek iedereen verwachtingsvol naar de stoel waarin ik inmiddels had plaatsgenomen. Nu moest het gebeuren. Het hoogtepunt van de avond. Met mijn blik op de jarige sprak ik. Zo jongeman kom jij maar eens bij de Sint.! ………Nee……..schudde zijn hoofd…..nee…… Zelfs na enig aandringen van zijn vrouw was er geen beweging in hem te krijgen. Ik weet dat ik voor de kindjes een imposante verschijning moet zijn. Als Sint dan hè, laten we elkaar wel verstaan. Maar dat ik bij een volwassen man in mijn rol als St.Nicolaas zo’n reactie kon bewerkstelligen verbaasde mij wel. Ik keek eens om mij heen. Het begon akelig stil te worden en dat terwijl er toch minstens 50 mensen in die kamer zaten! Er moest iets gebeuren om deze man uit zijn netelige positie te bevrijden. Dan zijn vrouw maar besloot ik en na mijn; Jij durft toch wel? stond ze op om bij mij op schoot te gaan zitten. Jammer dan, ik bood haar de versierde stoel en ging als een haas naar de overkant om mij naast de jarige te zetelen. Het ijs was gebroken, iedereen lachte en het werd erg gezellig die 5e december. Een feestdag. Een sprookje. De Efteling bij je thuis. Prachtig toch! En jong of oud met of zonder witte, groene of ‘blauwe’ Pieten, geniet er van en blijf dromen. Rob/Klaas

    ,

  3. evalebens

    Mooi! En mooie reacties. Ik moet er bij de oudste bijna aan geloven. Want hoe houd je je gezicht in de plooi als hij zegt ‘Ik weet heus wel dat jij die brief schreef hoor, over dat ik niet goed mee zong.’