Zoonlief lijkt vanaf zijn geboorte als twee druppels water op mij. Bij mijn dochter is de gelijkenis wat verder zoeken. Of eigenlijk: vrijwel niet aanwezig. Toch schijnt ze van mij te zijn en niet van de melkboer (die hadden we vroeger tijdens mijn jeugd in het dorp nog wel, maar tegenwoordig in de Grote Stad kunnen we voor onze lactosebehoefte alleen nog maar bij de supermarkt terecht).

Twee druppels water of vallen de appels verder van de boom?

Ook qua karakter herken ik mij sterk in mijn zoon. Ook ik ben geen drukke prater, ik hoef de rest van de wereld niet van al mijn belevenissen op de hoogte te houden. Leren door te begrijpen, niet door te ondervinden. Vragen naar het waarom van dingen, inzicht proberen te krijgen. Toen we voor de keuze stonden naar welke school we hem zouden sturen, hebben we bijvoorbeeld bewust voor het Montessori-onderwijs gekozen (Maar daarover later misschien meer). En bij zwemles ijverden we ervoor dat hij in kleine groepjes les zou krijgen. Meneer is namelijk nogal snel afgeleid en wil nog wel eens wegdromen. Ook herkenbaar…

Dochterlief staat heel anders in het leven. Ze is een vrolijke flapuit, die het liefst eerst een keer of 20 valt, voordat ze doorheeft dat ze fysiek (nog) niet in staat is om de radslag, flikflak en  een dubbele handstand-overslag tegelijkertijd uit te voeren. Het schijnt dat mijn vrouw vroeger net zo was. Klaarblijkelijk zijn niet alleen de vrouwelijke genen bij onze dochter terechtgekomen. Eigenlijk herken ik vrijwel niets van mij in haar, of het moeten de bruine ogen zijn. Want die heeft ze duidelijk niet van mijn vrouw. Verder: geen gen te bekennen.

Hoe zit het bij jullie? In hoeverre herken je jezelf in je nageslacht?

Reacties

reacties


645 views | Geschreven door

Over de auteur

Freelance tekstschrijver

Freelance tekstschrijver (onder de naam LetterLuck | tekst voor u). Maar bovenal man van Audrey en vader van Pim (2007) en Femke (2009). Mag op Ouders Onderling schrijven en adjunct-hoofdredacteur spelen. Vervult voor heel Content Collective de rol van eindredact(z)eur. Chronisch Gronings, maar al jaren wonend in prachtig Twente.

5 reacties

  1. Ton Kloppenborg

    Ik heb drie biologische nakomelingen. Alle drie zo verschillend, maar in elk van de drie herken ik stukken van mijzelf. Verschillende stukken, samengevoegd zoveel van mijzelf. Afzonderlijk zoveel zichzelf.

  2. Freek Janssen

    Hou op schei uit! Zoon lijkt veel op mij, dochter op mijn lief. In alles, vooral in ritme (snel/langzaam), aandacht (veel/weinig) en emoties (constant/op en neer). Het mooie is dat ik mijn vriendin beter heb leren begrijpen door mijn dochter….

  3. Oorwurmpje | Ouders Onderling

    […] bedacht ik mij opeens: ik heb u al best veel verteld over mijn zoon (lees maar hier en hier), maar mijn dochter is er maar wat bekaaid afgekomen. Gaan we wat aan doen, en wel […]