Laatst kreeg ik deze video voorgeschoteld:

Behalve dat ik door het eerste gedicht al tranen in mijn ogen had, is het ook een video die mij aan het denken heeft gezet. Want wat geef je je kind mee? Hoe moet mijn dochter naar de wereld kijken? Wat is eigenlijk mijn eigen wereldbeeld? Wil ik dat mijn dochter met een nieuwsgierige blik om zich heen kijkt, iedereen vertrouwt en dat er daarmee ook een grote kans is dat ze wordt teleurgesteld? Of wil ik dat ze wat kritischer wordt opgevoed en voor zichzelf een muur creëert, zodat ze beter beschermd is tegen de buitenwereld?

Misschien dat hiervoor een combinatie van ingrediënten wel plezierig zou zijn. Je hoeft van mij geen botte hork te zijn die iedereen negeert, maar een naïeve boomknuffelaar die overal intrapt zie ik ook niet graag. Nieuwsgierig en beleefd, behulpzaam en zelfstandig, vrolijk en kritisch; mijn lijstje aan gewenste tegenstellingen kan zo heel lang gaan worden.

Het grappige is dat ongeacht welk recept ik als ideaal zie, het toch niet zoveel uitmaakt. Veel van wat kinderen overnemen van hun ouders, gaat onbewust. Ik ben net zo kritisch en eigenwijs als mijn vader en mijn dochter zal daar niet anders in zijn. Dus misschien moet ik me niet te druk maken over welke cocktail aan normen, kennis en vaardigheden ik in de broodtrommel van mijn dochter doe, maar is het belangrijker dat ik ervan geniet. Ze is tenslotte pas één.

Reacties

reacties


867 views | Geschreven door

één antwoord

  1. William Moore

    Steven, ze is pas één, maar opvoeden is denk ik niet alleen vertellen wat je kind moet doen maar voorleven. Je kind neemt onbewust jouw gedrag over. Laatst hield mijn zoon (12) in de stad de deur open voor een vreemde. “Dat doe je netjes” zei ik tegen hem. Zijn antwoord : “ja, dat doe jij toch ook altijd ! ” Het is maar een klein voorbeeld. Maar zo werkt het denk ik wel. En ik probeer mijn kinderen mee te geven dat ze fouten mogen maken. Dat doe ik namelijk ook.