De oudere meneer voor ons is nog maar één centimeter aan de kant gegaan of mijn dochter stuurt het winkelwagenkarretje vlak langs zijn benen door het gangpad bij de kassa.

Ze moest van mij even wachten tot hij plaats maakte. Ik krijg liever geen metalen winkelwagenwieltjes in mijn hielen geramd en ik neem aan dat deze meneer dat ook geen onverdeeld genoegen vindt.

“Nu kan ik wegzetten!” zegt ze terwijl ze langs de lopende band zoeft.
Thuis is ze niet zo enthousiast met het terugzetten van spullen waar ze klaar mee is, maar daar staat dan ook geen superleuke beloning in de vorm van een bewegende auto te wachten.

Hamster met Prozac

De automaat staat tegenover de klantenservice. Het is een blauw autootje met een aantal koffers achterop. Je kunt erin zitten en aan het stuurtje draaien, naast een enorme hamster die eruit ziet alsof hij zojuist een hele pot Prozac achterover heeft geslagen. Zijn arm hangt uitnodigend over de leuning van de stoel waar jouw kind kan plaatsnemen. Als je er een muntje ingooit, gaat de auto op en neer hobbelen. Aan de gezichtsuitdrukking van het knaagdier te zien, moet dat een prettige ervaring zijn. Jammer dat ik er niet in pas. Als m’n dochter haar karretje weg heeft gezet, stapt ze erin terwijl ik de boodschappen afreken.

Ik heb maar weinig boodschappen deze keer, dus ze zit nog maar net als ik al naast haar sta. Haar meteen sommeren er weer uit te komen is een kansloze missie, dus ik pak een Allerhande en blader langs allerlei ingewikkelde lunchrecepten voor mensen met een lunchpauze van drie uur en weinig honger.

Mevrouw met muntje

Aan de kant van de hamster verschijnt ineens het hoofd van een mevrouw. “Hoeveel moet er eigenlijk in?” vraagt ze. Ik haal mijn schouders op. Voor ik het doorheb, werpt ze een muntje in de automaat. De mevrouw kijkt me glunderend aan.

“Dit was altijd mijn droom als kind! En ik snap wel dat ouders het niet doen,” zegt ze. Ze kijkt naar mijn dochter. Die moet zoals altijd niks hebben van vreemden. Ze draait zich een kwartslag om en zet haar chagrijnigste gezicht op. Ik probeer de boel nog te redden door overenthousiast “dat is lief van die mevrouw!” te kwelen en mijn dochter aan te sporen om dankjewel te zeggen, maar het wil niet baten. Ik vind het sneu voor de mevrouw. Dan laat je een lang gekoesterde kinderdroom in vervulling gaan voor iemand anders en tref je zo’n dwarse peuter. Gelukkig vindt de hamster het fantastisch.

photo credit: Ready for a ride..? via photopin (license)

Reacties

reacties


2.323 views | Geschreven door , eindredactie door