pizzaIk ben gescheiden. Inmiddels al weer een jaar of zeven. De dag dat ik mijn kinderen dit grote verdriet moest meedelen, was met afstand de zwaarste dag van mijn leven. Alles wat wij ouders de eerste negen jaar van hun leven aan vertrouwen voor onze kinderen probeerden op te bouwen, sloeg ik in één klap in elkaar. Bij elkaar blijven was geen optie, ook niet ‘voor de kinderen’.

De jaren die daarop volgden, waren jaren waarin ik mezelf opnieuw moest uitvinden. Grote veranderingen hebben vaak nog grotere veranderingen tot gevolg. Mijn leven verdween in verhuisdozen om er op verschillende locaties weer uit de komen en opnieuw een plek te vinden. De zoektocht kreeg beetje bij beetje zijn voltooiing en resulteerde in het enige excuus dat zulke wijzigingen voor kinderen kan rechtvaardigen: een betere vader.

We zijn inmiddels bijna zeven jaar verder. Eens per twee weken fietsen mijn zonen (inmiddels zestien) van mijn huis naar dat van hun moeder. Wij zijn nu co-ouders en de jongens wonen de ene week bij hun moeder en de andere week bij mij. Inmiddels zijn we gewend aan het feit dat wij onze kinderen een week niet zien, hoewel ze nu een leeftijd hebben waarbij ze prima even langs kunnen fietsen voor een vergeten paar voetbalschoenen of een schoolboek. Het vertrouwen in hun ouders is volledig gebleven: ze weten waar wij voor staan en weten al haast niet beter: hun ouders wonen niet meer samen, maar hebben een uitstekend contact. Dat maakt dat – in de weken dat de jongens bij hun moeder zijn – ik weet, nee erop vertrouw dat het goed met ze gaat.

Onlangs gingen beide jongens, onafhankelijk van elkaar en met andere doelen, voor het eerst zonder ons naar het buitenland. Nathan speelde in Wenen een internationaal voetbaltoernooi, Joram ging met school op cultuurreis en verbleef in Napels. Nathan heeft een paar zware sportieve dagen voor de boeg, Joram een zeer druk cultureel programma. Hun enthousiasme om voor het eerst zonder hun ouders naar het buitenland te gaan, was groot. Beiden konden niet wachten om hun ouderlijke huizen achter zich te laten en letterlijk en figuurlijk op reis te gaan. Ook voor mij was dat nieuw. Hoewel ik er aan gewend ben dat ze niet altijd in mijn huis in bed liggen, moest ik hier ook even aan wennen. Wennen aan het feit dat zij hun nieuwe, eigen stappen gingen zetten. In het buitenland, weliswaar onder begeleiding van trainers en docent, maar toch. Het is toch anders of je kind twee wijken verderop bij hun moeder in bed ligt of – pak hem beet – in een hotelkamer in Napels.

Thuisgekomen worden we ondergedompeld in verhalen en foto’s, vooral veel foto’s. Met z’n vieren, aan een hapje en een drankje, luisteren we naar heerlijke ervaringen. Als Joram opbiecht dat hij ons (en zijn vriendin) enorm heeft gemist, maar graag nog een week terug zou gaan, voel ik me trots. Hij is in staat om zijn gevoel voor ons uit te drukken én om zijn eigen stappen te zetten. Dat voelt goed. Daar doe je het voor. Voor de kinderen.

Reacties

reacties


605 views | Geschreven door

Over de auteur

Raymond is vader van Nathan en Joram, een tweeling die recentelijk volwassen werd. Twee zonen van 18, dus. Verder journalist en televisiemaker.

4 reacties

  1. tinekehoningh

    Mooi blog! Goed ook om bij al deze momenten stil te staan en ze niet zomaar voorbij te laten gaan. Goed voorbeeld 🙂

  2. Elja Daae (@Elja1op1)

    Wat een prachtig verhaal Raymond. Het raakte me enorm. Misschien omdat ik kind ben van gescheiden ouders waar het heel anders ging dan bij jullie? Dankjewel voor het delen.