stuiterbal‘Zit stil’, moppert zijn moeder. Benjamin zit op een te grote stoel met zijn benen te wiebelen en laat een elastiekje tussen zijn vingers knappen. Het is spannend, de eerste officiële astmacontrole bij een verpleegkundige die hij nog nooit gezien heeft.

Hij weet precies waarvoor hij komt: ‘Voor mijn astma… en mijn pufjes.’ De pufjes zijn de medicijnen die hij inhaleert voor de astma. We praten over gymles, buiten spelen, dieren en stofzuigen. Alles wat invloed kan hebben op zijn luchtwegen komt aan bod. Zijn moeder grijpt in als hij uitweidt over zijn prestaties als keeper, over hoe grappig de hond van de buren is. Van mij mag hij vertellen, ik geniet van een heerlijk achtjarig kereltje dat nog nooit van verlegenheid gehoord heeft.

Om gek van te worden
Net als één van mijn zonen zal Benjamin wel eens thuiskomen met natte broeken, winkelhaken, wondjes en van alles kwijt zijn. Zo’n acht jaar geleden werd ik daar gek van – net als Benjamin zijn moeder, nu kijk ik daar met plezier op terug. Mijn zoon blaakt nog steeds van zelfvertrouwen, maar het onstuimige is er van af.

Nog één gespreksonderwerp te gaan, de pufjes. Ik pak het mandje met verschillende puf-apparaatjes tevoorschijn en vraag Benjamin aan te wijzen welke hij gebruikt. De astma-medicijnen komen in de mooiste, kleurigste apparaatjes. Benjamin kijkt zijn ogen uit en kan zich niet beheersen. ‘Die is leuk, mama, die kleur wil ik ook!’, roept hij enthousiast en pakt de één na de ander. Voor we er erg in hebben liggen alle apparaatjes verspreid over het bureau.

Zijn moeder staat op, probeert alle apparaatjes bij elkaar te graaien en snauwt naar haar zoon: ‘Kijk nou wat je doet, kun je nooit stilzitten!’. Benjamin zit ineens stil op de te grote stoel en kijkt mij met grote ogen aan. Zijn moeder volgt zijn blik en kijkt mij ook aan. ‘Sorry’, zegt ze. ‘ADHD’er is het, ook mét zijn pilletjes.’

Een stuiterbal om van te houden
Zo zag ik dit kind nog niet. Ik maakte kennis met een achtjarig stuiterballetje, net zo één als mijn eigen zoon. Met het verschil dat Benjamin zorg en medicijnen nodig heeft, voor astma en schijnbaar ook voor ADHD. Niks om je voor te schamen. Geen sorry zeggen. Gewoon van houden!

We sorteren de apparaatjes, eerst op grootte, daarna op kleur en krijgen er alle drie plezier in. We nemen door hoe zijn apparaatje gebruikt mag worden en na afloop mag Benjamin een cadeautje uitkiezen uit een koffertje.

Boink, boink, boink…

Reacties

reacties


712 views | Geschreven door