streepjescodeTerwijl ik de stofzuiger voor me uitduw en de broodkruimels rond de eettafel opzuig, denk ik terug aan het middageten met mijn zoon, die vandaag thuis was wegens een studiedag op zijn school. Al kauwend op zijn boterham vroeg hij opeens: ‘Mam, had jij vroeger ook autisme?’

Overvallen door zijn vraag kijk ik hem aan, in zijn heldere blauwe ogen. Hij kijkt me nieuwsgierig aan. ‘Nee’, zeg ik. ‘Dat niet. Ik heb wel hooikoorts.’

Het is het begin van een gesprek waarbij de letters over de tafel vliegen. ADHD. PDD-NOS. Hij vertelt welke letters zijn klasgenoten hebben. Ik vertel hem dat alle mensen elke dag alle informatie in hun hoofd in het juiste mapje proberen te stoppen en dat dit voor sommige mensen makkelijker is dan voor andere. Mensen voor wie dit moeilijk is, moeten altijd keihard werken in hun hoofd. Soms is het een grote chaos in hun hoofd en daar kun je een punthoofd van krijgen. Mijn zoon lijkt de informatie op te slurpen. Ik kijk hem aan. Wat gaat er nu in hem om?

Ik leg uit dat je hersenen niet veranderen. En dat iedereen anders is. Iedereen heeft iets bijzonders en niemand is hetzelfde. Iedereen heeft zijn eigen streepjescode. De een is beter in 1 en minder goed in 5, waar de ander juist heel goed is in 5 en moeite heeft met 3. Om mijn verhaal uit te leggen, neem ik hem mee naar de voorraadkast en pak twee blikken. Ik laat hem de twee streepjescodes zien. Ze lijken hetzelfde, maar zijn toch verschillend. Op details.

‘Hoe ziet mijn streepjescode eruit?’, vraagt hij nieuwsgierig. ‘Dat weet ik niet’, vertel ik hem eerlijk. ‘Ik weet ook niet precies hoe mijn streepjescode eruitziet.’ Hij lijkt teleurgesteld. Ik vertel dat je wel veel over jezelf kunt leren en dat je kunt leren omgaan met de streepjes die het je soms moeilijk maken. Dat lijkt hem gerust te stellen. Hij loopt naar de trap. ‘Dag mam, ik ga boven spelen. Doei!’

Ik ga weer aan de eettafel zitten en staar nog een tijdje voor me uit. Dan ruim ik de tafel af en veeg de kruimels op de vloer. Stofzuigen doe ik vanavond wel.

Reacties

reacties


1.419 views | Geschreven door

Over de auteur

Oprichter van OudersOnderling en journalist, tekstschrijver en redacteur bij De Schrijfzolder. Analyseert boodschappenbriefjes en verzamelt slechte slogans. Zoon en dochter. Afwijking: pareidolia.

8 reacties

  1. tinekehoningh

    Fijn zulke gesprekjes met je zoon!
    En als je vlug kijkt, lijken die streepjescodes gewoon hetzelfde. Niks bijzonders. Da’s toch ook gek. Goed leren kijken, is een groot goed! Ga ik morgen ook doen. Hele dag goed kijken naar alles en iedereen. Dank voor je verhaal!

  2. Johan Koning

    Ik zat vroeger sommetjes te maken met de cijfers van de streepjescodes. Is dat ook een autisme?

    Mooi verhaal, Tefke! (En een briljant antwoord: ‘Ik heb wel hooikoorts’. Heb ik ook 😉 )