We zitten er weer middenin. Dagelijks om 18.00 uur (of later op de laptop via de website) brengt Diewertje Blok ons op de hoogte van alles wat er dreigt mis te gaan op de stoomboot, bij de intocht, in het pietenhuis en met pakjesavond. Ik geniet van de spanning, van de volwassen grappen die erin verwerkt zijn, van het blik BN’ers dat ze ieder jaar opentrekken om een fantastisch verhaal te vertellen.

In al mijn enthousiasme zou ik bijna vergeten dat het eigenlijk een kinderfeest is. Vinden mijn kinderen van 5 en 7 het wel net zo gaaf als ik? Het sleutels-van-het pietenhuis-vallen-in-het pepernotendeeg-incident van twee jaar geleden staat in ons geheugen gegrift. Mijn zoon – gevoelig type – staarde met grote ogen naar het beeldscherm. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond om het drama te vergroten. Dat bleek niet nodig. Mijn zoon barstte in huilen uit. Wat erg! De sleutels zijn in het pepernotendeeg gevallen, alle pieten zijn overstuur, dit komt nóóit meer goed.

Het blijft een lastige kwestie. Sinterklaas is een kinderfeest, ik wil dat ze het optimaal beleven en zet daarom iedere avond braaf het sinterklaasjournaal aan. Maar genieten kinderen er echt van? Of zorgt het vooral voor een hoop (onnodige) spanning? Stiekem ben ik ieder jaar ook weer blij als het 6 december is. Hebben jullie misschien nog briljante stressverlagende tips?

Reacties

reacties


1.185 views | Geschreven door

12 reacties

  1. peterzunneberg

    Helaas de stress is blijvend, tenzij je het hele feest afschaft. Op het moment dat je ze deelgenoot maakt van het complot en met surprises en gedichten begint, neemt, naarmate de datum nadert, de irritatiegraad bij alle gezinsleden toe. Het best kun je van tevoren afspreken wanneer iedereen aan surprises en gedichten werkt, want niets is zo irritant als iemand die ontspannen door het huis loopt omdat hij of zij al klaar is.

  2. mirjamvanzelst

    Ik zat me eigenlijk een beetje te ergeren aan het briefje dat ik van school meekreeg, of ik ook maar elke avond wilde afstemmen op het Sinterklaasjournaal, want ‘dat doen we met de hele school’. Tot nu toe heb ik namelijk de stress altijd weten te beperken door pas twee weken van te voren te beginnen over Sint. En door dus geen ‘journaal’ te kijken. ik zal wel een veel te strenge, saaie moeder zijn , maar mijn dochter sliep tot nu toe altijd prima in de hele aanloop naar Het Feest. En daar hoor ik wel eens andere verhalen over…
    (Overigens gaan we nu elke avond trouw kijken, hoor. Ik ben ook weer geen boeman… 😉

  3. marjolijnhovius

    Je bent me net voor Tefke! Ik had ook al een blog over dit onderwerp in mijn hoofd… Bij mij was de strekking juist dat ik me verbaasde hoe stoïcijns mijn 5-jarige dochter (ook niet ongevoelig voor drama) het vooralsnog opvatte. Ik zat zelf nl met de billen-bij-elkaar; wat zouden ze nu weer hebben bedacht om heel jong Nederland slapeloze nachten te bezorgen? Maar van die spanning was nog niets te merken bij dochter: “Ik denk niet dat de boot op tijd in Nederland is. Nouja…geeft niets, toch?” 😉

  4. Susan Venings

    Misschien kan een Spiekpietje ´nieuwe stijl´ helpen bit.ly/ZdO9xS

  5. Beatrijs

    Hoi Tefke,
    Ik besloot mijn dochter (5, gevoelig typje) niet te laten kijken, inderdaad wegens ´al spannend genoeg´. Tot er een moment kwam dat het ‘toevallig’ voorbijkwam. Ik ging naast haar zitten, en tot mijn grote verbazing viel het alleszins mee.
    Ze snapte prima dat het wel goed kon komen. En als het paard niet kon meekomen op die kleine boot… soit. “Dan gaan toch alleen de pieten op het dak, en niet de Sint.” Lekker pragmatisch. Als het uitdelen van de cadeautjes maar goedkomt.
    Dus ´samen kijken’ is hier het keyword.
    Er zitten ook leuke geintjes voor ouders in, trouwens, zoals die postbode die twee keer moest aanbellen.
    Groet!

    • Tefke van Dijk

      Klopt, samen kijken helpt. Het is ook leuk met twee kindjes die dicht tegen je aankruipen. En dan als volwassenen een betekenisvolle blik uitwisselen als het om de grote-mensen-humor gaat.