Soms heb ik wel eens spijt. Spijt dat ik nooit een muziekinstrument heb leren bespelen. Het lijkt me zo troostrijk, dat je, één met je instrument, even alles om je heen kunt vergeten. Ik heb het wel eens geprobeerd. Twee weken lang akkoorden oefenen op een geleende gitaar. En dan was er nog de uitdaging om geluid te krijgen uit een trombone, wat niet lukte. Tot zo ver mijn actieve muziekcarrière.

Ik heb het mijn ouders wel eens verweten. Als gebrek in mijn opvoeding. Nooit hebben ze mij naar de muziekschool gestuurd. Ze zeiden dat ze hun kinderen tot niets wilden verplichten. Tsja, dan houdt het op. Zelf heb ik het nooit meer opgepakt. Ik ben meer van het willen kunnen dan van het willen leren. Toch had ik me al vroeg voorgenomen om, als ik ooit kinderen zou krijgen, het anders te doen.

En we hebben het anders gedaan. Toen onze kinderen de leeftijd hadden, hebben ze een cursus muzikale oriëntatie gevolgd. Naast essentiële muzikale vorming, zoals noten lezen, konden ze bloksgewijs kennismaken met allerlei soorten muziekinstrumenten. Snaarinstrumenten, slagwerk, hout, koper. Aan mijn dochter bleek het allemaal niet besteed. Zij ging met haar creativiteit liever beeldend aan de gang. Mijn zoon had er wel lol in. Zijn eerste keus was saxofoon. Hij heeft nog een paar jaar op keyboardles gezeten.

Gisterochtend was ik aanwezig op een symposium over erfgoededucatie. Een van de sprekers fileerde het onderwijs, dat volledig is losgekoppeld van het leven zelf, dat bijna uitsluitend denkt in structuren en dat nauwelijks nog oog heeft voor kinderen. Niet voor wat ze willen en ook niet voor wat ze nodig hebben. Ik moest ineens terugdenken aan de muziekdocent van mijn zoon.

Uw zoon is niet zo heel erg groot en een saxofoon is best zwaar. Misschien is het beter dat hij keyboard – zijn tweede keus – gaat spelen. Hij heeft het nog twee jaar volgehouden, met af en toe een groepsoptreden, waarbij hij het keyboard als ritme-instrument moest bespelen.

Het onderwijs klaagt wel eens over eigenwijze ouders. Waren wij toen maar eigenwijs geweest. Misschien had hij dan nu nog saxofoon gespeeld. Daar heb ik nu spijt van.

Reacties

reacties


1.062 views | Geschreven door

4 reacties

  1. Johan Koning

    Met 2 ouders die qua muziekbeleving niet verder komen dan Rode Rozen van Jantje Koopmans, of hooguit een kneiter van BZN, is mijn muzikale opvoeding ook niet echt groots. Een instrument heb ik jammer genoeg nooit leren bespelen, en mij laten zingen is niet goed voor de rest van de wereld.
    Het lijkt erop dat zoon- en dochterlief muziek fijn vinden (naast K3 (sorry Tefke) en Dirk Scheele schallen er af en toe ook teksten van Harrie Jekkers door de kamer) en hopelijk zullen zij wel een instrument leren spelen. En zolang ze niet zoals een niet zoals een niet nader te benoemen familie met kinderschare maandelijks van instrument wisselen, zal ik ze zeker de kans geven om het te leren.
    Maar alleen als ze het echt leuk vinden.

  2. peterzunneberg

    Het beroerde als je zelf geen instrument bespeelt, is dat er voor je kinderen ook geen goed voorbeeld is om goed te volgen 🙁

  3. Marjolijn

    Te klein voor saxofoon… Kwam hij wel boven het keyboard uit dan? 😉 Wat een on-wijze muziekdocent.
    Ik ga vast oefenen in eigenwijsheid. Hoewel ik nog niet weet of ik alle instrumentvoorkeuren van mijn kinderen wil toejuichen…

  4. mirjamvanzelst

    Leuk stuk, Peter. Omgekeerd herkenbaar, want mijn ouders waren zoals jij ze gewenst had. ik moest eerst twee jaar Algemene Muzikale Vorming (met blokfluit, gaaaap) en daarna heb ik zes jaar pianoles gehad. Ik mocht er pas mee ophouden toen ze er achterkwamen dat ik het laatste half jaar gespijbeld had. (Ging ik gewoon ergens drie kwartier in de bosjes zitten). Ik hoor nog mijn docente zeggen dat ik wel talent had, maar dat ik er ‘niks voor wilde doen’. Zucht. Daarna nooit meer een piano aangeraakt.