roodborstDat gesprekken met je peuterkind niet altijd de kant op gaan die je zelf in gedachten had, zal vast elke ouder kunnen beamen. Onbedoeld kan ook de teneur van zo’n gesprek veranderen: van berispend naar grappig, van grappig naar peuterdrama, van gekwebbel naar leerzaam. En van leerzaam naar eh… ook leerzaam?

Vogelborsten
In het park zat een roodborstje op een takkenwal. Mijn zoontje kan best goed lastig-zichtbare dingen opmerken, maar meestal zijn het dingen hoog in de lucht: een piepklein zilveren vliegtuig, een bleke maan overdag, of – vooruit – een hoog in de lucht zwevende buizerd. Daarom had ik hem toch maar opmerkzaam gemaakt op de scharrelende vleugelbezitter zo laag bij de grond. ‘Kijk,’ fluisterde ik, ‘daar, op de takken, daar zit een roodborst.’ Helaas was het vogeltje ondertussen voorzichtig onder de takken gaan zitten en hield zich doodstil. Pas toen het verder weg trippelde, merkte mijn zoontje hem op, maar toen was het eigenlijk al te laat.

Het gesprek bleef echter bij de roodborst. ‘Zag je dat? Een roodborst is een vogel met een rode borst. Daarom heet hij zo’. (Tja, er schuilt een echte docent in mij.)
Mijn zoon verbeterde mij: ‘borsten’.
‘Nee, borst. Kijk,’ (ik trommelde op mijn borst) ‘dit is de borst. Die heeft papa ook, en jij. Mama heeft borsten, maar die zitten op haar borst.’ Mijn zoontje zweeg.
Ik probeerde het wat duidelijker te maken. ‘Het roodborstje heeft ook maar één borst, net als jij en papa.’
‘En tepels!’
‘Uhm… nee, het is een vogel, en vogels hebben geen tepels. Wij wel, op de borst; en vrouwen op de borsten.’ We liepen even zwijgend verder, in gedachten verzonken.
‘Een roodborst heeft dus maar één borst, zónder tepels, en die is rood, en daarom heet hij zo,’ concludeerde ik. Mijn zoontje knikte.

Vogelpoep
Even later stonden we op het grasveld naast de vijver. ‘Hondenpoep!’ riep mijn zoontje verschrikt, naar beneden starend.
‘Nee, dat is ganzenpoep – kijk maar het is groen. Want ze eten gras.’
‘Dát is hondenpoep,’ wees hij naar de modder.
‘Ja, het heeft wel die kleur, maar dat is modder, natte aarde met klei en leem en zo.’
‘Nee papa, dát is wel hondenpoep.’
‘Daar waar jij op staat wel, ja’ zei ik.
‘Of niet’ reageerde mijn zoontje.
‘Uh… ach, laat ook maar… Kom, we gaan verder.’

Reacties

reacties


706 views | Geschreven door

Over de auteur

Hallo! Ik ben in eerste instantie huisvader met twee kinderen (5 en 1). Verder ben ik Nederlands taalkundige met een eigen tekstbureau. Lezen, peinzen en de door mijzelf opgerichte wereldklassieker-leesclub zijn mijn grootste hobby's.