Ouders verzaken hun taak. Ze brengen hun kinderen geen respect meer bij voor gezagsdragers. En daardoor vindt steeds vaker geweld plaats tegen hulpverleners, overheidspersoneel en vrijwilligers. Aldus minister Plasterk, vanochtend in de wakkerste krant van Nederland.

Zelf was ik nog niet zo wakker. Ik hang lamlendig met een ziek kind op de bank, als Tefke me via Twitter op dit nieuwsbericht attendeert. Meteen schiet mijn bloeddruk omhoog. “Ja hoor, daar gaan we weer!” roep ik. “Lekker voor de bühne goedkope praatjes afsteken over de jeugd van tegenwoordig, die helemaal ontspoort bij gebrek aan sturing door hun halfzachte ouders. Wat is dit nou weer voor domme, gemakzuchtige ‘analyse’? En dat voor een voormalig topwetenschapper!”
Verschrikt kijkt mijn zoon op. Zijn koortsige ogen niet meer op half zeven, maar wijd open gesperd. “Op wie ben je boos, mama?”
“Op die, op die…” Snel slik ik de rest van mijn woorden in. Want ik geloof niet dat ‘alles staat of valt bij een goede opvoeding’. Maar ik geloof wel dat kinderen een heleboel van hun ouders overnemen. Zeker een driejarige. Dus probeer ik op mijn woorden te letten. Niet alleen als het over gezagsdragers gaat, trouwens.
“Op doctor Plasterk” mompel ik.ziezo
“Dokter? Komt die me beter maken?”
“Nee, hij wil dat ik je beter ga opvoeden. Nouja, laat ook maar. Kom, dan ik lees je een boekje voor. Dat willen ze ook zo graag. Ouderbetrokkenheid, noemen ze dat. Of nog erger: pedagogisch partnerschap.”
En met een grote grijns trek ik de dikke bundel met versjes van Annie M.G. Schmidt uit de kast: “Ik ben lekker stout…”

Reacties

reacties


876 views | Geschreven door

2 reacties