hazencupcakes

Geen paasontbijt zonder…

Sinds mijn beide kinderen naar school zijn, is de roedel van vaders en moeders die ons omringt, exponentieel toegenomen. Natuurlijk levert dit talloze welkome ontmoetingen op, soms zelfs vriendschappen. Maar wat het ook oplevert, zijn fascinerende observaties van de ouder als menselijke soort. Totdat je broek er van afzakt.

Toegegeven, ik ben gevoelig voor verwachtingen en voel me als moeder snel tekort schieten. Maar daarmee wou ik mijn eigen aandeel in dit verhaal afsluiten. Of ik moet, godbetert, toch gek zijn.

Het was bijna Pasen en de kinderen in de kleuterklas van mijn zoon werden geacht een ontbijtje te maken voor een klasgenootje. Op het briefje dat ik twee weken van tevoren ontving, stond geschreven wat het betreffende kind graag terug wilde zien op zijn ontbijtbord. ‘Een wit bolletje. Geen ei, geen jam. Wel chocopasta.’ Dat was te overzien. Tijdens de gebruikelijke ochtendhectiek versierde ik de sobere bestelling nog gauw met twee paaseitjes, een kuikentje en een servet. Ik ja, want mijn vierjarige zoon- vooral goed in de grove motoriek- ging dat ontbijtje natuurlijk niet maken.

Op school aangekomen bleek al snel dat ons ontbijt schaamteloos minimalistisch was. Ik had deze traditie (ja, volgend jaar weer) schromelijk onderschat. Langs mij heen werden rijk gedecoreerde kunstwerken de klas ingedragen. Er waren manden verpakt in cellofaan, vol kleurrijke strikken, met daarin bosbessenmuffins, vers geperst sinaasappelsap in plastic champagneglazen, zelfgebakken broodjes, chocoladehazen en servetten uit origami-boekjes. Voor sommige ontbijtmanden bleek niet alleen het tafeltje te klein te zijn, ook het kind kon er nauwelijks overheen kijken. Met mijn antropologische bril op registreerde ik de carnavaleske stoet van ouders die de lat, zo bleek, bijzonder hoog hadden liggen. Ineens snapte ik waarom we twee weken de tijd hadden gekregen ons hierop voor te bereiden.

Maar een van de kinderen uit de klas was ziek geweest. Behoorlijk ziek, want ze had de hele aanloopfase naar deze happening gemist. Vandaag was ze voor het eerst weer op school en tot haar grote schrik, en vooral die van haar vader, had ze niets om bij te dragen aan de feestvreugde. Een beetje verslagen stonden ze in de hoek te kijken naar het kleurrijke circus dat op de tafeltjes verscheen. Een kind zou binnen enkele minuten diep teleurgesteld worden, zoveel was duidelijk.

Toen kwam de redding. Een grote mevrouw, gezet, praktisch kapsel, parka, kordaat – een echte hoeksteen van de samenleving-, stoof op de bedremmelde vader af. ‘Ik heb nog wel een reserve-ontbijtje?’ riep ze. Triomfantelijk trok ze de grote shopper die ze in haar hand had open. Op de bodem van de tas stond eenzelfde exemplaar als de mand die ze net op tafel had gezet, compleet met cupcakes, verse aardbeien en een kinderei.

Langzaam ontwaakte ik uit mijn comateuze toestand van verbazing en polste voorzichtig wat de gedachte was achter het reserve-ontbijtje. Alsof het volkomen vanzelfsprekend was, zei ze: ‘Ja stel je voor, dat het kind dat een ontbijtje voor mijn dochter moest maken, vandaag toevallig ziek zou zijn!’

Deze mevrouw draagt voor mij sindsdien de naam Reserve-ontbijtje. In stilte natuurlijk, want soms vraag ik me af of ik niet gewoon gek ben.

Reacties

reacties


987 views | Geschreven door

2 reacties

  1. Trudy

    Jesse, een moeder naar mijn hart. Niet meedoen aan de gekte die zich al openbaarde toen onze kinderen nog klein waren, en die zich als een zeer besmettelijk virus aan het muteren is tot de meest bizarre vormen.

  2. Jacqueline Raaijmakers

    Volgende keer plaatsen als het befaamde Paasontbijt daadwerkelijk plaatsvindt. Dan ‘valt’ dit reserve-ontbijt nog 10 x beter.