Na het fijne debuutblog van Evelyne op #OudersOnderling bedacht ik mij opeens: ik heb u al best veel verteld over mijn zoon (lees maar hier en hier), maar mijn dochter is er maar wat bekaaid afgekomen. Gaan we wat aan doen, en wel nu.

Gekscherend zeggen mijn vrouw en ik wel eens tegen elkaar dat onze dochter in alles de tegenstelling van onze zoon is. Dat uit zich in grote dingen: waar zoonlief de motoriek van zijn pa feilloos heeft gekopieerd, nam dochter de actieve houding van mijn vrouw-in-jongere-jaren aan. Ze is een echte spring in het veld. Maar ook in kleinere zaken onderscheiden beide koters zich: zoon heeft liever koek, dochter prefereert snoep. Dochter heeft een bed vol knuffels, zoon houdt het bij 1 of 2 lievelingsexemplaren.

oorwurmTerwijl zoon liever een boekje pakt, springt en dartelt dochterlief het liefst in het rond, kijkend naar bloemen, vlinders en lieveheersbeestjes. Zoon is niet zo’n prater (geen idee waar hij dat van heeft), dochter heeft van 7 ’s morgens tot 7 ’s avonds praatdienst. En toch zijn ze onmiskenbaar broer en zus.

Toch kan ze ook wel eens heel rustig zijn. Het is heerlijk om met haar op schoot even lekker voor de televisie te zitten. En dan moet ik altijd even denken aan mijn opa. Ja, deze opa, inderdaad.

Want als ze eenmaal heeft plaatsgenomen, duurt het niet lang of ik voel een handje langs mijn gezicht naar boven gaan. Op weg naar mijn oor, waar ze dan heerlijk mee gaat ‘fommelen’. Opa had ook wat met oren. Als we bij hem op visite kwamen, zat hij altijd aan een oorlel. ‘Bab-oor’, zei hij dan. Wat hij daarmee bedoelde? Geen idee, maar het was gewoon een fijn, lief woord.

Is dochterlief misschien de reïncarnatie van opa? Je weet het maar nooit. Femmie-friemel-fruts noemen we dochter ook wel eens. Toen ze klein was was ze ‘ons wurmpje’. Nu meer een oorwurmpje.

Reacties

reacties


887 views | Geschreven door

Over de auteur

Freelance tekstschrijver

Freelance tekstschrijver (onder de naam LetterLuck | tekst voor u). Maar bovenal man van Audrey en vader van Pim (2007) en Femke (2009). Mag op Ouders Onderling schrijven en adjunct-hoofdredacteur spelen. Vervult voor heel Content Collective de rol van eindredact(z)eur. Chronisch Gronings, maar al jaren wonend in prachtig Twente.

5 reacties

    • Johan Koning

      Gisteravond kwam ze plots uit bed, uurtje of 10. “Ik ben niet lekker.”
      Heb haar maar even op schoot genomen op de bank, beneden. En wat denk je…?

  1. Marjolijn Hovius

    Mooi, zo’n oorwurmpje… En leuk he, die verschillen tussen broer en zus. Na een paar maanden verzuchtte een crècheleidster dat onze zoon toch helemaal niet leek op zijn (veel ‘meegaandere’) zus. Dat hadden wij natuurlijk ook al gemerkt. Maar de leidster klonk bijna verontwaardigd. 🙂