diarreeIk ben een slechte slaper, ook toen ik nog geen kinderen had. Nu, vier jaar na de geboorte van mijn oudste, zijn woorden als ‘doorslapen’ en ‘uitslapen’ slechts vage, abstracte begrippen uit een ver verleden. Nachtelijke babyvoedingen, kruiken, onverklaarbare huilbuien, nachtmerries, kussens die niet goed liggen (aldus de huiler), nachtluiers, feest bij de buurman (die nacht dat de kinderen wel doorsliepen), op de grond vallende spenen… De paar keren per jaar dat ik buitenshuis slaap, zonder kinderen en vrouw, dan kan ik vaak de slaap niet vatten. Ik hoor fantoomspenen vallen en schrik wakker van fantoomhuiltjes.

Maar nog erger wordt het als er Ziekte is. Het begint ’s nachts met hoesten en huilen. Dan komt de koorts met bijbehorend huilen. Dan wordt mijn vrouw ziek, dan het andere kind en dan ik. Soms word ik opeens wakker terwijl ik dacht dat ik droomde en zie mezelf een diarreebroek uitwassen. Dan weer roept mijn vrouw waar ik met de paracetamol blijf, terwijl ik was ingedut, staande, ergens op de trap. En dan rennen we ’s nachts over straat door de regen, in onze pyjama en vraag ik me af of ik niet droom – wat dan meestal toch wel het geval is. Samen verschonen we het bed vol overgeefsel, diarree en snot, terwijl de kleine bloterik wankelend in de badkamer staat de huilen. En dan slaapt hij en lijkt het alsof ik even alles ben vergeten en zelf ook weer heerlijk kan slapen – en dan gaat de tweede af, waar ook nummer één weer wakker van wordt.

Overdag wordt het soms beter, zeker in de middag. Het kind begint opeens te spelen, om tegen de avond weer te branden als een gloeilamp. De dag erna is het zo slecht dat we de dokter bellen. Nee, geen longontsteking maar misschien (hoezo, misschien?) kinkhoest. Dan is het de Nacht van het Vreselijke Hoesten. En de dag erna, bij de dokter, net wanneer je je afvraagt of je nu een levende of dode zombie bent, dan is die kleine vampier opeens blij en komt er geen hoestje uit de mond. Bijna – bijna – wil je weer dat het kind ziek is. Zuchtend stuurt de dokter zijn zoveelste ‘hypochonder’ weg.

En net zoals de spreekwoordelijke lentezon door de even spreekwoordelijke wolken breekt, is opeens iedereen weer beter. Er wordt weer gespeeld en gelachen. En de nachten zijn weer gewoon zonder poep, snot, koorts, hallucinaties en braken. Ik lig zelfs bijna in te dutten tot ik een speen hoor vallen. Haast vrolijk loop ik mijn bed uit: het is weer gewoon een normale slapeloze nacht.

Reacties

reacties


1.364 views | Geschreven door

Over de auteur

Hallo! Ik ben in eerste instantie huisvader met twee kinderen (5 en 1). Verder ben ik Nederlands taalkundige met een eigen tekstbureau. Lezen, peinzen en de door mijzelf opgerichte wereldklassieker-leesclub zijn mijn grootste hobby's.