Je kind vraagt iets, het mag niet, boze blik. Ook al was hij pas twee, hij was eigenlijk best wel voor rede vatbaar. Als je uitlegde waarom het niet kon of mocht, dan was het ‘oh ja’. Schouders ophalen, verder met je leven.

Net als je denkt dat je weet hoe dat moet, opvoeden, mag je het opnieuw gaan uitvinden. Ons meisje is een meisjemeisje. Kan een uur op de grond van de kamer zitten en met een engelengeduld blokjes netjes opstapelen in een doosje – allemaal in een hoekje. Dan haalt ze ze er weer uit en begint het opnieuw.

Inspelen op haar ratio heeft geen zin. Als ze boos is, is ze boos. En dat moet eruit. Jezelf ergens overheen zetten kán gewoon niet. Je ziet dat ze het probeert, maar ze wordt overmand door verdriet. Als je op een feestje komt pikt ze er meteen de mensen uit met wie ze kan aanpappen. Als je niet zo lekker in je vel zit voelt ze dat feilloos aan. Komt ze op je schoot zitten, dikke knuffel geven.

Als ik in mijn werkmodus zit, ga ik te snel voor haar (taktaktak, we moeten gaan, plassen, jas aan). Samen met haar op de grond zitten, alles om je heen vergeten, een puzzel maken of met de Duplo bouwen: dan krijg ik heel veel knuffels.

Man, wat kun je toch veel leren van je kinderen.

Reacties

reacties


1.028 views | Geschreven door

7 reacties

  1. Tefke van Dijk

    Mijn meisje heeft ook veel meer temperament dan mijn jongen. Tjongejonge, wat kan zij een woedeaanvallen hebben. Worden ze mee geboren, schijnt. 😉 Leuk verhaal!

  2. maschaboelaars

    Leuk Freek! Uit ervaring weet ik dat meisjemeisjes dol zijn op hun vader, dat dat gevoel geheel wederzijds is en dat ze daar ook soms dankbaar (en zeer gehaaid) gebruik van maken. Ja want ze is zo lief en schattig… u bent gewaarschuwd!

  3. Freek Janssen

    Ze windt me inderdaad zó om haar vinger :)… Het verschil tussen hem en haar zit misschien wel vooral in het temperament: zij is het ene moment super-innemend en het volgende moment boos en verongelijkt. Hij is altijd dezelfde, ongeacht waar hij is of wie hij tegenover zich heeft.

  4. peterzunneberg

    Toen mijn zoon voorzichtig begon te puberen, dacht ik ‘is dit alles’ . Door mijn dochter weet ik nu beter 😉

  5. Liesbeth van der Heijden

    Wat grappig, bij ons is dat ook zo! Mijn zoon heeft een gebruiksaanwijzing van één A4-tje. Die van mijn dochters zijn allebei vuistdik.

    • marjolijnhovius

      Misschien heeft volgorde-in-het-gezin hier meer mee te maken, dan geslacht? Over het algemeen is de oudste meer gericht op goede band met de ouders, de jongere(n) in gezin moeten hun plek veroveren en zich ‘onderscheiden’, oftewel afzette . Zeggen de psychologen/ pedagogen, maar ik herken het ook wel (zowel van vroeger thuis als nu met met kinderen). Slim ook van de natuur: na het eerste kind denk je dat dat opvoeden wel meevalt. Bij de volgende merk je pas dat het toch lastiger is dan het leek… 😉

  6. Freek Janssen

    Volgorde zal zeker meespelen, ik zie ook dat zij zich enorm moet optrekken aan / verdedigen tegen hem. En hij kan ook ‘pittig’ zijn, maar lijkt iets meer voor rede vatbaar, bij haar moet ik het op het gevoel spelen.