Posted using Mobypicture.comO jongens, wat gaat het hard met die jongens. Zó liggen ze veilig in wieg of box, zó dool je op zondagmiddag in en om je huis, zonder je zoons onder je vleugels, maar met je ziel onder je arm. #jeisik

Ik zie ze nog op hun loopfietsjes sjezen, hier veilig voor het huis. Eén blik uit het raam volstaat om op de hoogte te raken van het welzijn van mijn zoons. Dan mogen ze de hoek om, op de stoep. Dan spelen op straat.

Elk begin van de zomer zijn we in ene húp een fase verder. Met Jongste Zoon gaat dat stiekem nog sneller dan het met Oudste Zoon ging.

Jongste Zoon gaat sinds kort wel eens naar een vriendje één straat oversteken. Nu ook weer, en we hebben niet eens een tijd afgesproken. Ik moet me inhouden om niet bij elke voorbijrijdende auto te kijken of Jongste niet toevallig net dán op de terugweg is.

En Oudste Zoon, hemel, die gaat vanmiddag om drie uur opeens met een paar vriendjes naar een speeltuin verderop. Op de fiets. Paar straten (niet druk), een fietspad oversteken (overzichtelijk), langs water (hij heeft z’n B en is bezig voor C). (Tussen haakjes praat ik tegen mezelf.) Om half vier moet hij thuis zijn.

Keek ik jarenlang uit naar weer eens de krant kunnen lezen op zondagmiddag, nu realiseer ik me, en ik voel het in m’n maag, dat dit natuurlijk nooit meer overgaat. Straks gaan ze alleen naar de middelbare school, alleen naar de stad, uit, weg… En als ze kinderen krijgen, hoop ik dáárvan natuurlijk ook dat ze elke keer weer veilig thuiskomen…

Zoals opa J. me net aan de telefoon opmontert: ‘Het enige waarvan je zeker weet dat het thuisblijft, is de was.’

Terwijl ik daar om nagrinnik, gaat de voordeurbel. Daar is Oudste Zoon.

– Ik moest toch om half vier thuis zijn?

– Het is half drie…

– Huh? O ja!

– Ah joh, dan ga je toch nog lekker een uurtje terug? hoor ik mezelf opgewekt zeggen.

Ik leer het wel. En anders doe ik alsof.

Reacties

reacties


997 views | Geschreven door

4 reacties

  1. Johan Koning

    Haha, herkenbaar.
    Toen wij begin dit jaar een weekendje weg waren, gingen Knir en Knar hand in hand naar een speeltuintje even verderop. Konden wij even lekker voor het huisje lezen (het was het enige weekend met lekker weer in het voorjaar, troffen wij even!).
    Dat duurde dus 5 minuten: opgestaan en toch even kijken hoe het ging en waar ze waren. Precies: in het speeltuintje.