JonglerenIk ben een belabberd jongleur. Letterlijk (geef me een mandarijn en hij belandt binnen onafzienbare tijd onder de bank), maar ook figuurlijk, blijkt nu. Tot zo’n negen maanden geleden was dat geen onoverkomelijk probleem. Ik had immers slechts twee ballen hoog te houden. Met rechts liet ik het zakelijke zzp-balletje met relatief veel gemak kunstjes doen. Natuurlijk, die bal viel wel eens, maar hij vloog ook. En hij stond vooral vaak lekker stabiel rondjes te draaien op m’n vingertop. Met links gooide ik regelmatig het balletje ‘huishouden’ op. Soms ving m’n vriend dat balletje, vaak scoorde ik zelf snel even wat punten om het publiek (onverwachte visite en (schoon)ouders) tevreden te houden.

Maar toen was daar die derde bal. De bal die baby heet. Een soort skippybal die dag en nacht hooggehouden moest worden. In het begin kostte dat flink wat coördinatievermogen en kracht in de ongetrainde armen en benen, maar aangezien ik de zakelijke zzp-bal even in een hoekje neer had gelegd en de huishoudbal tijdelijk had overgespeeld naar de kraamverzorgster en later mijn vriend/moeder/de kabouters, lukte het aardig.

Inmiddels is de babybal geslonken tot basketbalproportie, heb ik wat meer trucjes in de benen en heeft de cooling down ’s nachts aansluiting gevonden bij de warming-up in de ochtend, zodat de rust langer is. Toch pass ik de babybal regelmatig, met het grootste beleid en voorzien van strenge spelregels, naar een professioneel babyballenjongleur. Want die zijn er. Zo kan ik thuis op zoek gaan naar die ondergestofte zzp-bal. De bal die niet meer zo lekker stuitert. Niet gek: in vier maanden verlof is de lucht eruit gelopen, en ik ben nog steeds uren aan het pompen en reanimeren voor ik weer een voorzichtige poging tot opgooien kan doen. Heb ik de bal eindelijk hoog, klaar om te serveren, dan komt vaak van de andere kant de huishoudbal met volle snelheid in mijn gezicht gekaatst. Terwijl ik er toch echt van overtuigd was dat ik die nog vrij recent met harde hand had weggewerkt…

Ondertussen ping pong ik wat sociale balletjes heen en weer en probeer ik de drie grootste ballen over te gooien met vriendlief, die zelf ook vaak van huis is om te scoren in het werkveld.
En vraag ik me serieus af of ik vast circuslessen moet gaan nemen. Mocht er ooit nog een balletje bijkomen.

Reacties

reacties


772 views | Geschreven door

één antwoord

  1. Drie x Negen

    Geweldig!! En oh zo herkenbaar;-)