kleutervriendjesKinderen krijgen hun eerste echte vriendjes op kleuterleeftijd. En dat dat niet allemaal logisch en makkelijk verloopt, heb ik nu zelf ondervonden bij mijn eigen kleuter.

Mijn zoontje K. zit sinds januari op school. Na twee weken huilen (‘ik ken niemand!’), en enkele weken berusting (‘ik deed niet mee, want ik was te moe’), volgde dan eindelijk ook het plezier in school. Hij vond de juf opeens lief en ging zelfs blij naar school. Hij noemde opeens namen van andere kinderen en die andere kinderen riepen naar hem vanaf de fiets of de stoep: ‘Hee, K.!’

Een verboden vriendje

Niet dat K. dan reageerde… Dat vond ik wel wat vreemd. Tot de eerste ouderavond. ‘Het gaat goed met K. [bladibladibla], maar hij speelt wel alléén met F.’ Tja, bij het brengen is het eerste wat hij en F. doen elkaar lachend omhelzen. ‘En dan zijn ze vaak wel erg wild.’ Ook daar kon ik me wat bij voorstellen, aangezien K. zoals zoveel kinderen in de aanwezigheid van soortgenoten opeens helemaal op hol kan slaan. Nou ja, dacht ik, het is gewoon zo, we zien wel.

Toen ik op een druilerige dag K. ophaalde, was hij muisstil en keek bedroefd naar de grond. Pas thuis kwam het woord eruit. ‘Ik mag van de juf niet meer met F. spelen.’ Mijn eerste niet uitgesproken reactie was die van de verontwaardigde, beschermende ouder: hoezo mag mijn kind niet meer met zijn enige schoolvriendje spelen? Maar ik wist niet het fijne van de zaak, en soms zegt K. ook dingen die niet of niet helemaal kloppen met de werkelijkheid, dus ik reageerde neutraal.

Hulpeloze kleuters

Twee weken later kwam F. voor het eerst bij ons thuis spelen. Vrijwel direct na binnenkomst begon ik mij te schamen voor mijn zoon: wat gebeurde er met hem? Het was alsof hij slapstickje speelde compleet met hamers en bowlingballen! Wat een agressie! Zo kende ik K. niet. Ik sleepte hem steeds weer weg bij F. en zei dat hij rustiger moest spelen, maar het draaide er op uit dat hij helemaal niet meer met F. wilde spelen. Huilend: ‘Ik kan niet met F. spelen, papa! Dat kan ik gewoon niet!’ Dus ging hij een tekenfilm kijken en F. met autootjes spelen. Ik durfde het voorval niet eens aan de moeder van F. te vertellen…

Later kreeg ik de details van school: op het schoolplein speelden K. en F. te wild met elkaar en ze mochten daarom niet meer met elkaar spelen tot ze het rustiger konden. Het was niet leuk, maar ik begreep het wel. K. zegt nu dat hij helemaal alleen in de zandbak speelt tijdens het speelkwartier, maar als ik hem breng, rent hij steeds vaker met andere kleuters al tikkend en verstoppend over het plein. En vanmorgen wees hij een duotone, bestoepkrijte schoolpleintegel aan. ‘Kijk papa, die hebben F. en ik samen gekleurd!’

Reacties

reacties


906 views | Geschreven door

Over de auteur

Hallo! Ik ben in eerste instantie huisvader met twee kinderen (5 en 1). Verder ben ik Nederlands taalkundige met een eigen tekstbureau. Lezen, peinzen en de door mijzelf opgerichte wereldklassieker-leesclub zijn mijn grootste hobby's.