Oudste dochter van zes jaar oud en ik houden fanatiek een traditie in stand. Had ik vroeger met mijn moeder elke dag een discussie over de kleding van die dag, nu is het andersom. Ik wilde als kind, en nu nog, altijd donkere kleding aan. Mijn moeder hield van vrolijk en dan ook nog met jurkjes en rokjes. Helaas slaat dit een generatie over en heb ik nu een dochter die dat ook prachtig vindt.

’Mam, vandaag wil ik zelf kleren uitzoeken! Jij legt altijd stomme kleren klaar.’

Ondertussen gaat de kledingkast al open en ik zie de stapels opgevouwen kleding in mijn hoofd al veranderen naar een berg gekreukte kleding. Zelf ben ik nog bezig met aankleden dus half gekleed snel ik me naar haar kamer. Daar staat ze al. Trots houd ze een kort roze hartenjurkje omhoog.

jurk’Deze wil ik aan! Vind je hem niet mooi?’
’Hij is prachtig, voor in de zomer. Je kunt nu toch niet met blote benen en armen naar school?’
’Natuurlijk wel. Daar heb jij toch geen last van. Als ik het koud krijg ga ik wel naar binnen.’
’Nee, dat kan echt niet hoor. Misschien als je er dit shirtje met lange mouwen en deze legging eronder doet?’

Ondertussen zou ik de tijd vooruit willen spoelen, naar mijn kop thee beneden aan de eetkamertafel. Maar helaas, deze strijd gaat nog even door.

’O mam, jij weet zelfs de mooiste jurk nog te verpesten!’
Ik ga maar weer eens in haar kast kijken en laat haar wat dingen zien. Dit alles terwijl ik nog steeds niet aangekleed ben en mijn jongste dochter in de andere kamer staat te roepen of ik haar wil helpen met aankleden. Mijn humeur daalt tot ver onder het nulpunt. Het kopje thee, waar ik zo dringend aan toe ben, lijkt verder weg dan ooit.
’Kijk dit is ook een jurk, maar dan wat dikker, dit vestje erop en deze legging eronder. Dat is toch ook mooi?’
’Mam, jij snapt er ook helemaal niets van! Doe dan maar gewoon de Hello-Kitty-jurk met een jasje. Jij begrijpt ook echt niets van kleren hoor!’

Ik heb geen zin meer in discussie en ben blij dat er in ieder geval kleren uitgekozen zijn. Nu onderweg naar de jongste dochter. Ik heb geluk, zij vindt de kleding wel leuk die ik voor haar heb uitgezocht. Als ze klaar is ga ik snel verder met mezelf aankleden. Oudste dochter loopt langs en zucht ’Jij bent ook niet snel met aankleden!’

Reacties

reacties


964 views | Geschreven door

3 reacties

  1. Pieter Brouwer

    Kledingkoppigheid, haha. Dat had ik vroeger ook wel. Het schijnt dat mijn vader me met veel gedoe aankleedde en ik het voor elkaar kreeg in andere kleren weer van de kleuterschool thuis te komen.
    O, en in de puberteit loopt dochter misschien wel weer in zwarte kleren 🙂

  2. tinekehoningh

    Mijn dochter is (net!) vier en ik heb het nu al opgegeven. ’s Avonds mag ze uitkiezen wat ze de volgende dag aandoet: maakt mij niet (meer) uit wat! Bovendien hebben we zo ’s ochtends geen discussies meer over de kleren. Zij blij, ik blij en we kunnen op tijd de deur uit 🙂

  3. eliseschrijft

    Ik laat mijn 5-jarige in de meest bizarre zelfgekozen combinaties lopen. Mocht de kans bestaan dat ze later Vivienne Westwood wordt, dan heb ik het niet tegen gehouden 😉