Als ik op pad ben met mijn zoon krijg ik zo nu en dan de vreemdste vragen. Voorheen geen probleem, maar nu mijn geadopteerde zoon de vragen begrijpt, ben ik er niet meer van gediend. 

Roze adoptiewolk in Beijing

Bijna drie en een half jaar geleden werden mijn man en ik in Nanjing de trotse ouders van een 15 maanden oude zoon. Het was in een warm en druk notariskantoor waar ook een rat rondliep, maar dat mocht de pret niet drukken. Het was zonder enige twijfel het allermooiste moment uit ons leven, aangevuld door een lange periode op een enorme roze wolk in zowel Beijing als Nederland. Geen moment kwam het in ons op dat dit prachtige kereltje niet op ons leek. Nog geen seconde bedachten we dat we geen DNA met hem deelden. Hij was in ieder mogelijk opzicht onze zoon en we waren stapelverliefd op hem.

Irritaties in het Kruidvat

Al snel bleken voorbijgangers ons een opmerkelijke verschijning te vinden, met name de vijftigplussers. Ik had het vooraf nooit kunnen bedenken, maar opeens stond ik aan winkelende oudjes in de Kruidvat uit te leggen dat mijn zoon uit China kwam. In het begin vond ik dat prima. Ik was een dolgelukkige moeder die niet uitgepraat raakte over haar mooie zoon. Maar na een tijdje begon ik me eraan te ergeren. Waar bemoeiden die mensen zich mee? Iedereen kon van een kilometer afstand zien dat mijn gezin door adoptie tot stand was gekomen, waarom moesten die wildvreemden opeens van alles van me weten?

Foutje met de IVF

Nadat er wat maanden waren verstreken en er in het winkelcentrum een vrouw met grijze uitgroei naar mijn kind begon te koeren, besloot ik dat onbeleefde vragen ook onbeleefde antwoorden mochten hebben. ‘Is dit jouw eigen kind?’ vroeg ze met een stralende lach. ‘Nee’, antwoordde ik. ‘Er was een foutje met de IVF in het ziekenhuis.’ Ik hield mijn gezicht in de plooi terwijl haar lach razendsnel verdween en ze niet wist hoe snel ze zich uit de voeten moest maken. Ik was daarentegen ontzettend tevreden. Dit had me toch weer een kwartier van adoptieprocedures en ervaringen uitleggen gescheeld.

Gecharmeerd van wisselende contacten

Een paar weken later had ik nieuwe inspiratie toen een oudere man me in de supermarkt staande hield. Hij gaf mijn kind een aai over zijn bol en vroeg of hij uit Japan kwam. ‘Nee, maar zijn vader misschien wel. Ik weet nog niet zeker wie het is, ik was in die periode erg gecharmeerd van zoveel mogelijk wisselende contacten.’ Ik zei het terwijl ik ongestoord verder ging met het afwegen van sperziebonen. De man trok zijn wenkbrauwen geschrokken op en sprintte naar de zuivelafdeling.

Wat kost een adoptie nu eigenlijk?

Deze nieuwe aanpak beviel me prima. Ik had er ook ontzettend veel lol om, want het gaf me macht over iets wat ik niet wilde en niet tegen kon houden. Ik heb het ook erg lang volgehouden. Maar inmiddels is mijn zoon vier en een half jaar oud. Hij weet dat hij in China is geboren. Hij weet dat hij niet uit mijn buik komt, maar uit die van zijn Chinese moeder, die niet voor hem kon zorgen. Daar hebben we het zelden over, we denken er niet vaak aan dat onze zoon niet op de natuurlijke weg bij ons is gekomen. Totdat er een vreemde op ons af komt en doodleuk vraagt wat adoptie nu eigenlijk kost (I shit you not!). Mijn zoon hoeft er niet in een willekeurige winkel aan herinnerd te worden dat hij anders is dan andere kinderen. Dat hij niet ons ‘eigen’ kind is. Want voor ons is hij dat wel.

Echte moeder

Ik snap het enthousiasme van anderen over mijn zoon. Hij is immers het mooiste, leukste, liefste en slimste jongetje dat ooit heeft bestaan. Maar ik hoop ook dat mensen ooit gaan beseffen dat het voor mijn zoon niet leuk is als iemand die hij niet kent zomaar aan hem vraagt of ik zijn echte moeder ben. Ik ben degene die voor hem zorgt. Ik ben degene die hem troost als hij verdrietig is. Ik ben degene die meer van hem houdt dan wie dan ook. Ik ben zijn echte moeder.

Reacties

reacties


913 views | Geschreven door