spijkerbroek‘Joh, doe je broek eens goed, je riem zit te strak en je broek zit helemaal geplooid van achter!’ roep ik tegen mijn zoon. Zuchtend sjort hij met een vermoeide blik aan zijn broek, tot hij mijn tevreden knikje ziet. ‘Zo goed?’

‘Ja, zo is het goed,’ zeg ik, terwijl ik me bedenk dat ik weer in mijn perfectionistische valkuil ben gestapt. Ziet hij er nou echt beter uit nu zijn broek mooi glad onder die riem zit? Is het niet prachtig als je aandacht getrokken wordt naar zijn geplooide broek onder de riem, waardoor er in je hoofd een heel verhaal ontstaat. Zo van: hij had zeker haast vanochtend, want misschien had hij wel zo lekker geslapen dat hij zich niet op tijd uit zijn bed kon hijsen. Daardoor heeft hij snel een boterham (of zou hij cornflakes hebben gegeten?) naar binnen gepropt en de eerste de beste broek van de haak gerukt en die aangetrokken met zijn tandenborstel in zijn mond. Zijn riem heeft hij gedachteloos dichtgemaakt, waarna hij gauw de tandpasta uit zijn mond spoelde. Hee kijk, aan zijn haar heeft hij nog wel aandacht kunnen besteden, want daar heeft hij met gel nog wat vorm in gekneed! Zou hij dan wel twee dezelfde sokken aan hebben? Ondanks die geplooide broek onder zijn strakke riem ziet hij er eigenlijk goed verzorgd uit, dus misschien komt die geplooide broek toch niet door tijdgebrek…?

Hoeveel meer energie zit er in een zoon die zijn pyjamabroek om de slaapkamerlamp slingert, in plaats van dat hij deze zorgvuldig elke ochtend aan hetzelfde haakje hangt. Waarom is dat haakje zo heilig? Hoe menselijk is het, om met elkaar in een huis te wonen, waarin wordt geleefd (synoniem voor een bepaalde dosis chaos). Met kinderen in huis kan je onafgebroken druk zijn met je huis in een opgeruimde staat te houden. Je kan er ook voor kiezen om te ontspannen en te genieten, terwijl het je ondertussen niet ontgaat dat je huis in de verste verte niet voldoet aan de eisen voor een foto in een woonmagazine.

Volmaakte dingen verrassen niet. Dat zijn plaatjes in je hoofd die zijn gevormd door ervaringen en verwachtingen. Het feit dat zo’n broek niet perfect onder de riem zit, zet een oplettend mens aan het denken. Het imperfecte trekt aandacht, maakt levendig. Het houdt je bezig. Het intrigeert vaak. En bovendien: hoeveel energie zouden we overhouden als de dingen niet perfect hoeven te zijn? Misschien kunnen we als volwassenen deze kunst afkijken van onze kinderen. De ruimte die dat geeft kunnen we vullen met genieten van de dingen zoals ze in hun eigenheid zijn.

Als het lukt om de perfectie los te laten, krijg je als cadeautje een relaxter leven met veel meer eigenheid, verwondering en eigenaardigheden. Voortaan probeer ik die broek met ‘lelijke’ plooien te laten voor wat het is. Loslaten en genieten van het menselijke, imperfecte. Klinkt perfect, toch?

Reacties

reacties


1.334 views | Geschreven door