GrenzenGrenzen spelen een grote rol in mijn dagelijks leven. Ik woon over de grens en ik werk voor een Duits/Nederlandse organisatie. Ik ervaar regelmatig welke mooie dingen mogelijk zijn, als je grenzen overschrijdt. Als ouder ben ik echter de meest irritante douanier die je je kunt voorstellen.

Slagboom
Duidelijke grenzen stellen en deze consequent bewaken is een opvoedfilosofie die ik op bijna religieuze wijze aanhang. Mijn ‘Nee’ verandert niet in een ‘Ja’ door gezeur of beloftes van mijn kleine mensen. Ze weten precies waar de grens ligt tussen ‘Prima!’ en ‘Geen sprake van!’ Maar het blijven kinderen, dus ze dansen dagelijks op de rood/witte slagboom tussen deze twee gebieden. En af en toe springen ze er uiteraard gewoon overheen.
De ‘straf’ die dan volgt, wordt volledig uitgezeten, ongeacht hun goede gedrag of mijn medelijden. Ik deel dan ook zelden lange straffen uit. Behalve wanneer ik ze écht iets duidelijk moet maken. Zo heb ik mijn grensverleggende zoon onlangs voor drie dagen de toegang ontzegd tot de tablet, de computer én zijn DS…

Vermoeden
Op de plantenbak in onze voortuin staat het woord ‘sex’ gekrast. ‘Hé, hoe komt dat daar nou?’ vraag ik. Twee grote ogen kijken mij aan. ‘Geen idee, mama. Misschien waren het de buren?’, oppert hij. Terwijl hij rustig wacht op mijn reactie, denk ik koortsachtig na. Is hij buiten geweest? Ja, heel kort en alleen. Dus geen getuigen. Alleen indirect bewijs en een donkerbruin vermoeden. Ik geef hem nog een kans om het op te biechten. ‘Weet je het héél zeker?’ Het stalen gezicht knikt en ik laat het onderwerp rusten…
…tot ik de volgende dag tijdens het stofzuigen onder de eettafel hetzelfde woord tegenkom. Dit keer in stift op de stoelpoot. En ik was er wél bij, toen mijn zoon gisteravond tijdens het eten even onder de tafel verdween om ‘iets op te rapen’.

Drama
Direct na school volgt de confrontatie. Als ik hem op de stoelpoot wijs, verschijnt er ineens een heel brede grijns op zijn gezicht. Na een beetje aandringen, bekent hij ook schuld aan de poëzie op de plantenbak. Vandalisme én liegen. Meneer is erg ver voorbij de slagboom gegaan. Na het uitdelen van de straf, volgen gezeur en beloftes van beterschap. Dit keer aangevuld met veel drama. Onthouding van Angry Birds valt blijkbaar onder ‘Schending van kleine mensenrechten’.
Vele stampvoeten later keert de rust weer terug. ‘Gelukkig’ mag hij nog wél televisie kijken van zijn ‘verschrikkelijke’ moeder. Ik stuur stiekem een WhatsApp naar M. Aan hem kan ik tenminste wél vertellen dat ik, behalve boos, ook een beetje trots ben, omdat onze zoon het zo netjes heeft geschreven…

Reacties

reacties


564 views | Geschreven door