oudersvannu“Ouders van nu willen geen gehoorzaam kind” kopte Trouw vanochtend. Zo, ik was meteen wakker. Hoezo geen gehoorzaam kind?
(NEEE, ik wil geen boterham!, roept Dochter stellig op de achtergrond). Ruim zestig procent vindt dat kinderen van nu wel veel te vrij worden gelaten, maar verder lezend begrijp ik dat dat vooral dan andermans kinderen zijn. Niet de eigen bloedjes. En het ideale kind is ‘stevig’. Niet in de obesitas-zin, maar als in ‘eerlijk, open, warm, creatief, zelfbewust, zelfstandig, kritisch en flexibel’. Jemig, het lijkt wel alsof ik een vacature voor een communicatieadviseur lees.

Vind ik dit?, vraag ik mezelf af terwijl ik Dochter gewoon een boterham geef. (‘Probeer eerst één hapje.’). Ik wil natuurlijk meteen NEE zeggen. Ik wil wél graag een gehoorzaam kind. En daarmee bedoel ik: een kind dat kan luisteren en niet meteen roept. Niet meteen de discussie aangaat. Als (ex)juf kan ik zeggen dat dat een nare eigenschap is. Voor iedereen. Ik lees verder: slechts een op de tien ouders wil graag strenger zijn. Echt? Ik zou best strenger willen zijn. Ik heb moeite met grenzen aangeven en heb geleerd (the hard way) dat grenzen geven duidelijkheid en veiligheid biedt. (Dochter zit inmiddels lekker te eten.)

Ik lees het artikel nog eens en het lijkt erop dat wij “ouders van nu” de Fabriek voor het Extraverte Kind zijn geworden. Ik wil graag zeggen dat dat beeld niet klopt, maar waarom zijn er dan al die geluiden uit de maatschappij? Waarom vullen ouders zo’n onderzoek in, met een ellenlange lijst van extraverte eigenschappen als resultaat? Waar rook is…? Of vinden we dit belangrijke eigenschappen om in deze maatschappij overeind te blijven? Zoals we eens ‘ijverig’ en ‘beheerst’ aanvinkten. Maar de maatschappij… dat zijn toch wij?

Ik kom er niet uit. Ik weet wel dat we echt te veel vragen van kinderen. Dat we meer met elkaar over opvoeden moeten praten. En dat we ons erop laten aanspreken. Dat mijn kinderen gehoorzaam moeten zijn (please). En dat ik ze liefheb om wie ze zijn en niet om wat ze doen. En dat ik dat heel graag zo wil voorleven.

Reacties

reacties


793 views | Geschreven door

4 reacties

  1. hetklopt

    Wij waren ouders, die de anti-auroritaire opvoeding (binnen onze grenzen) aanhingen. Desondanks zijn ze alle drie goed terecht gekomen.

  2. Liesbeth van der Heijden

    Niemand wil een kind dat gehoorzaam is in de zin van ‘dociel’. En tegelijk wil iedereen een kind dat zijn grenzen en verantwoordelijkheden kent. Het moet dus zelfbewust zijn en toch anderen de ruimte laten, oorspronkelijk denken maar weten wanneer het zijn mond moet houden, zelfstandig afwegingen maken maar ook aanvoelen wanneer een ander beter de lijnen kan uitzetten.
    Mijn god, dat lukt mijzelf nog niet eens! En mijn ouders zijn toch echt al een tijdje klaar met opvoeden 😉
    Ik heb dus geen pasklaar antwoord. Ik weet alleen dat het mij goed is bevallen om veel aandacht te geven aan het steeds bemoedigen van mijn kinderen. Zodat ze zelfvertrouwen krijgen en goed in hun vel zitten. Van daaruit is het veel gemakkelijker om de scherpe kantjes, de overmoedigheid eraf te halen dan andersom. Denk ik. Hoop ik. Geloof ik.

    • tinekehoningh

      Mooi! Een kind heeft behoefte aan liefde, relatie, complimenten & aan het zelf kunnen (leren) doen. En wie zegt dat een gehoorzaam kind niet opgroeit tot een persoon met zelfvertrouwen? Of tot een kind dat ‘stevig’ in zijn schoenen staat? Ik denk dat dat kind juist goed zijn eigen grenzen leert ontdekken. Doordat je een voorbeeld krijgt dat er grenzen zijn. En tot slot: ik denk dat gehoorzaam nogal eens verward wordt met volgzaam…