–          Zo, meisje, kom eens even bij mama zitten. Hoe gaat het?

–          Goed.

–          Mooi. Was het leuk op school vandaag?

–          (knikt)

–          Wat heb je gedaan?

–          Weet ik niet meer.

–          Heb je nog buiten gespeeld vandaag?

–          Ja.

–          Met wie allemaal?

–          (zucht) Ik heb met zand gespeeld.

–          Maar met welk kindje?

–          …

–          Heb je met C. gespeeld?

–          Nee.

–          Heb je al weer alleen gespeeld?

–          (knikt)

–          Waarom speel je niet met andere kindjes?

–          (haalt schouders op)

–          Durf je niet?

–          (begint te huilen)

–          Waarom huil je nou?

–          Ik wil het hier niet over hebben!

–          (mama troost dochter en weet intussen nog niet wat er verkeerd gaat op het schoolplein)

Bovenstaande scène speelde zich af een dag na mijn tien-minuten-gesprek met de leerkracht van mijn meisje, waarin onder andere werd gezegd dat ze soms minder aansluiting vindt met andere kindjes, op het schoolplein. Verder was alles goed, ze haalde goede scores bij de CITO, in de klas gaat alles soepel, maar tijdens het buitenspelen is ze steeds alleen. En ik focus daar op, want ik zie mezelf nog staan, op dat schoolplein, vroeger.

Later was er een koffieochtend op school, waar ouders het onder begeleiding van een orthopedagoge over een thema gaan hebben. Deze maand ging het over ‘praten met je kind’. Gezien de beschreven scène tussen mij en mijn dochter, dacht ik daar wel een paar bruikbare tips te kunnen opdoen. Ik had geluk; er zat maar een andere ouder. Verder de orthopedagoge, een stagiaire en de coördinator van de onderbouw. Drie-op-twee aandacht, dus.

Tips die ik zeker kan gebruiken: praten tijdens een activiteit, bijvoorbeeld wandelen, houd het concreet, zeg wat je doel is (bijv. “Ik wil je graag helpen met andere kindjes te spelen want ik denk dat je dat leuker vindt dan altijd alleen te spelen.”) en de belangrijkste tip: zwijg meer! Als jij je mond houdt en het kind niet in een bepaalde richting stuurt, gaat het vanzelf wel vertellen waar het mee bezig is. Laten we dat hopen.

Kun jij goed praten met je kind?

Reacties

reacties


1.228 views | Geschreven door

10 reacties

  1. Tefke van Dijk

    Soms wel, soms niet. Op jonge leeftijd kunnen kinderen niet altijd goed onder woorden brengen wat ze bedoelen of wat ze voelen. Ik heb ooit de tip gekregen om in een gesprek dan juist wel meer ‘in te vullen’ omdat een vraag als ‘Wat heb je vandaag gedaan op school?’ te breed en veelomvattend is. Een kind weet dan niet waar te beginnen. Zwijgen is een methode die ik vooral toepas in interviews – door een stilte te laten vallen gaat je gesprekspartner vaak verder met praten. En zegt dan soms meer dan hij of zij van plan was. 😉

    • Johan Koning

      Dat laatste herken ik ook 😉
      Praten helpt wel, maar het is toch ook afhankelijk van het karakter van het kind. Onze dochter is een flapuit (ze heeft dienst van ’s ochtends 7 tot ’s avonds 7), zoonlief is een denker. Gelijk vader en moeder.

  2. marjolijnhovius

    Poeh, Mirjam, ik krijg een beetje buikpijn van je blog, want ik zie mezelf ook nog staan op dat schoolplein… Maar juist daarom denk ik ook dat het heel fijn voor je dochter is dat jij (en de leerkracht) het zien. En dat je een manier zoekt om er met haar over te praten. Hoe je dat het beste kan doen, verschilt idd per kind. Zelf vond ik ‘how2talk2kids’ een fijn boekje, al moet ik zeggen dat het wel weer is weggezakt… Maar ik heb ook (nog jonge) kletsmajoor-kinderen (oh, en nu herinner ik me ineens dat ‘geen label op je kind plakken’ één van de lessen uit dat boekje is… oeps!).

  3. mirjamvanzelst

    Ja, stiltes laten vallen, dat lukt me bij volwassenen en op mijn werk ook… maar niet bij mijn kind. Ik betrap me er op dat ik inderdaad ga zitten invullen, maar ik weet niet of dat nou het beste is. Zo geef je een kind geen kans zijn eigen gedachten te formuleren.
    Een fout die ik ook vaak maak, is de ‘waarom’ vraag. Die schijnt onbeantwoordbaar te zijn voor kinderen. Waarom nou toch??? 😉

  4. Liesbeth van der Heijden

    Ik heb lang over je blog na zitten denken. Kan het niet zo zijn dat je dochter, na de drukte van de klas, tijdens de pauze of na school even alleen wil zijn? Om haar hoofd te ‘resetten’? En dat ze tijdens het gesprekje huilt omdat ze bang is niet aan jouw verwachtingen te kunnen voldoen: met andere kindjes spelen? Ik herinner me van mijzelf dat ik soms zielsgelukkig was in mijn eentje. En één van mijn dochters heeft hetzelfde.
    Over praten met je kind: mijn ervaring is dat aangekondigde gesprekjes nooit werken. Dat maakt ze wantrouwig: er zal wel iets aan de hand zijn. De meest waardevolle gesprekken met mijn kinderen had en heb ik onverwacht, spontaan, en het liefst terwijl we iets doen waarbij je elkaar niet aankijkt: wandelen, fietsen, autorijden, (tijdens de vakantie) afwassen…

    • mirjamvanzelst

      Ben helemaal vereerd, Liesbeth, dat je zo lang nadenkt over mijn verhaaltje. En dat met resultaat, want je slaat de spijker op zijn kop! Mijn dochter heeft inderdaad inmiddels aangegeven dat ze het lekker vindt om af en toe even alleen te zijn. Ze is enigskind, en dat heeft haar al lang geleden doen wennen aan alleen zijn. Ze heeft dat blijkbaar nodig om zich op te laden.
      Ze huilt inderdaad vaak omdat ze bang is niet aan mijn verwachting te kunnen voldoen. Dat heb ik op dat moment vaak niet in de gaten. Ik kan nogal dominant zijn en moet daar dan echt op gewezen worden. Gelukkig doet mijn partner dat regelmatig. Zo vul je elkaar toch aan in de opvoeding.
      En ook met je derde punt had je gelijk: de beste gesprekken zijn spontaan en onverwachts. Als ze zelf over iets beginnen. Moet je er wel af en toe de tijd voor nemen. Zo gaan wij elke vrijdagmiddag samen naar de bieb, en drinken we daarna wat. Dat is echt ‘onze middag’, waarop al heel wat gesprekjes gevoerd zijn. gewoon, omdat ik op die momenten ontspannen ben, en open sta. Werk af, weekend voor de deur; je kent het wel. 🙂

  5. Liesbeth van der Heijden

    Mooie klus, opvoeden 😉