Ik zat het verhaal van Anita te lezen, over die blik. De blik tussen een ouder en een kind in een noodsituatie. En de band die er al is maar nog versterkt. Heftig en bijzonder tegelijk.

Blik babyIk heb ook zo’n blik uitgewisseld, destijds, toen mijn middelste zoontje een week oud was. Zoiets vergeet je nooit. En ik denk dat het je band voor altijd verandert. Als ik even dramatisch mag doen 😉

Met mijn zoontje hadden we zo’n moment, destijds. Zo’n blik.

Op een nacht kregen we hem niet meer wakker voor zijn voeding. Hij ademde wel maar hij werd niet wakker. We moesten hem helemaal uitkleden en een nat washandje gebruiken. En dat terwijl hij al uren niet gegeten had. We waren gewoon in slaap gevallen met het idee dat we vanzelf wel weer wakker zouden worden gehuild als hij wilde eten. Opeens schrok ik wakker, keek op de klok en wist dat er iets niet klopte.

Zo’n situatie waar de boekjes voor waarschuwen: geelzucht.

Toen hij eindelijk wakker was en we hem voor ons uit hielden keek hij ons aan. Hij vroeg om hulp, met zijn blik. Het was bijna alsof ik zijn ‘help!!’ kon horen. Het galmde in mijn hoofd en in mijn hart.

Meerdere mensen hadden al gezegd dat hij een beetje geel zag maar ja, je weet het niet hè, als jonge ouder. En iedereen, ook de professionals, dachten dat het wel meeviel. Toch in paniek de dokter gebeld, maar het leek haar niet nodig om direct naar het ziekenhuis te gaan. Want ze verwachtte (terecht) dat we er dan ook weer zouden moeten blijven en misschien was het helemaal niet nodig en zaten we er dan voor niets.

We woonden destijds in Hongarije en de ziekenhuizen daar, het gedoe eromheen, de procedures, dat is allemaal net weer anders dan in Nederland. En dat is een understatement… Ze wilde het ons besparen.

De volgende dag dan maar even langs en bloed prikken. Ze vond dat hij er niet zo geel uitzag en maakte zich eigenlijk geen zorgen. En een paar uur later, toen ik alweer helemaal gerustgesteld thuis was en F. naar zijn werk, kwam toch een telefoontje van diezelfde dokter.

Ik hoorde dat ze in paniek was, ook al probeerde ze kalm te blijven. Dat ik een tas klaar moest maken om naar het ziekenhuis te gaan en een taxi moest bellen. Dit alles speelde zich af in Hongarije waar we toen woonden, voor de duidelijkheid, dus ik wist ook niet precies naar welk ziekenhuis we dan moesten en zo.

Later vertelde ze me dat ze in al haar jaren als dokter nog nooit zo’n hoge bilirubin count had gezien (geen idee hoe dat in het Nederlands heet). Geelzucht. Hele, hele erge geelzucht. Zoals de hoofdarts me later in het ziekenhuis uitlegde, is de kans dat een kind dood gaat als het twee weken zo’n count heeft behoorlijk. Of anders zwaar gehandicapt raakt.

Gelukkig kwam hij er na die uitspraak achter dat onze baby nog maar 1 week oud was en het hopelijk mee zou vallen. Na 24 uur in het ziekenhuis onder een blauwe lamp en vele onderzoeken met heel veel prikjes maar gelukkig geen bloedtransfusie mochten we weer naar huis. Allemaal met een sisser afgelopen.

Zulke momenten met betrekking tot de gezondheid van je kind, die doen iets met je. En met de band die je hebt.

Die blik die onze zoon en wij hadden uitgewisseld en de boodschap die er uit sprak, die bleek te kloppen. Zelfs een baby van 1 week kan dat al, met zijn ouders zo’n blik uitwisselen. De band tussen ouders en kind! Magisch en mysterisch.

Foto: Elja Daae (niet zoontje T, maar zoontje J)

Reacties

reacties


684 views | Geschreven door

2 reacties

  1. hendrikjandewit

    Inge heeft dat ook gehad met Doris, ze wilde hoe dan ook een nieuwe hoortest afnemen na het tweede buisje in het oor. Ik vond het wat overdreven, maar ze hield vast. De oorarts zegt nog altijd dat die extra test voor de ontdekking van de slechthorendheid heeft gezorgd.