‘Soms is het net alsof ik in een spiegel kijk’, hoorde ik een moeder jaren geleden zeggen. Ik weet niet meer wie zij was. Wel herinner ik me, dat ik haar niet begreep. Haar kind leek totaal niet op haar. Nu snap ik wat zij bedoelde. Mijn zoon is een afspiegeling van zijn vader, maar in zijn binnenspiegel zie ik mijzelf. Terwijl ik een boterham met pindakaas besmeer, denk ik daar nog eens over na…

Mijn zoon heeft veelbinnenspiegel fantasie. Hij kan dus lange verhalen vertellen, zonder zich af te vragen of de luisteraar in kwestie het wel interessant vindt. Hij wordt verschrikkelijk boos op zichzelf als hem iets niet lukt en gooit dan met spullen. Hij vindt dat hij dingen moet kunnen, die hij helemaal niet hoeft te kunnen. Hij maakt het zichzelf soms zó enorm moeilijk.

Mensen die mij een beetje kennen, weten dat dit lieve appeltje niet ver van de boom is gevallen. Ik begrijp hem. Dus kan ik hem helpen. Toch?

Ik kan hem adviseren om zijn luisteraars altijd goed te observeren. En dat hij bij ‘wegkijkers’ en ‘stilvallers’ (aan de telefoon) zijn verhaal beter kan inkorten. Of, ook handig, eerst een beknopte versie vertellen en pas uitweiden als daar om wordt gevraagd.

Ik kan hem uitleggen, dat hij dingen leert door veel te oefenen en door fouten te maken. Dat het niet automatisch zijn schuld is, als er iets misgaat. En dat gooien met spullen geen oplossing is, zeker niet als je het daarna zelf moet opruimen.

Ik kan hem op het hart drukken, dat hij niet voor alles verantwoordelijk is. Dat het leven vol onverwachte wendingen zit, waar hij geen enkele invloed op heeft. Dat hij geweldig is, zoals hij is en dat hij niet perfect hoeft te zijn. Misschien kan ik hem dan veel momenten van onzekerheid en frustratie besparen.

TRING! … De timer aan de keukenmuur sleurt mij bruut terug in het heden. Die stomme broodtrommel wil niet dicht… na twee pogingen smijt ik ‘m in de gootsteen. Ik kijk op de klok en besef dat het me vandaag wéér niet gaat lukken om op tijd de deur uit te gaan. Ik leer het ook nooit!

Tien minuten later stap ik gehaast in de auto en zie mijn reflectie in de binnenspiegel. Mijn ogen kijken me verwijtend aan… Wat was dat gezegde ook alweer? Verander de wereld, begin bij jezelf?

Reacties

reacties


1.525 views | Geschreven door

één antwoord