imagesOnze dochter en haar vriendin zijn allebei dertien jaar. Op school lopen ze gearmd door de gangen. Vakantie betekent bij elkaar logeren. Eindeloos bankhangen met een dvd-tje in de recorder. Maskertjes maken en elkaar optutten. Onbegrijpelijke humor, gevolgd door de slappe lach. En dan afscheid nemen met een geroutineerde hug.

Het is de eerste keer dat mijn dochter met Downsyndroom zo’n hartsvriendin heeft. Ze heeft de gewone basisschool hier in het dorp doorlopen. Dat vonden wij belangrijk. Kinderen leren het meest van elkaar. En dat bleek ook: ze heeft er heel veel opgestoken en een geweldige tijd gehad. Nu zit ze op het speciaal voortgezet onderwijs. Daar hebben we helemaal vrede mee. Immers, alle kinderen van haar groep acht gingen naar de school die het beste bij hen past. Van VSO tot gymnasium, dus.

Ook op de basisschool had onze dochter vriendinnetjes. Lieve, zorgzame meiden, die met haar speelden als met een jonger zusje. ‘Wat wil je? Oké, dan gaan we Kadrietje spelen. Wil jij Josje zijn?’ Maar nu heeft ze dus een echte Best Friend Forever. Die net zo graag bij mijn dochter wil zijn, als mijn dochter bij haar. Voor wie het geen gunst is om af te spreken, maar een feest. Van wie maar één blik voldoende is om het uit te proesten.

Wij wilden graag dat onze dochter naar de dorpsbasisschool ging, omdat we haar zo ‘gewoon’ mogelijk wilden laten opgroeien. En dat is goed geweest. Het heeft haar veel gebracht. Maar hoe mooi – en voor mij onverwacht – is het dat ze juist op het speciaal onderwijs zo iets ‘gewoons’ als echte vriendschap vindt. Gelijkwaardig en onbaatzuchtig.

Die twee meiden met Downsyndroom, die hand in hand door de manege slenteren of samen lopen te shoppen: het ontroert me diep. Wat goed dat ze elkaar gevonden hebben.

Reacties

reacties


504 views | Geschreven door

8 reacties

  1. Johan Koning

    Mooi om te lezen!
    Toevallig liep ik eergisteren samen met zoonlief met de hond. “Kijk, hier heb ik Viktor voor het eerst gezien”, zei hij ineens bij een stuk gazon. “En nu is Viktor mijn beste vriend.”

    • Liesbeth van der Heijden

      Prachtig! Zo belangrijk is vriendschap dus…

  2. Marijke

    Super mooi geschreven, Liesbeth! En toevallig heb ik met beide meiden mogen werken! Wat een geluk! Geniet er maar lekker van! Liefs Marijke

  3. Liesbeth van der Heijden

    Dank je, Marijke. De meiden hebben zeker ook geluk met jou!

  4. Mariëtte

    Wat mooi.. ik krijg kippenvel tijdens het lezen.. wat fijn dat ze zelf haar beste vriendin vindt, op haar eigen nieuwe school.
    Heerlijk voor haar, geniet er maar van, moedertje Liesbeth !!!

  5. mirjamvanzelst

    Ik kan je redenatie helemaal volgen, ook al heb ik geen kind met een Downsyndroom. Hartsvriendinnen zijn altijd wezenlijk voor je kind. Je hebt het erg mooi beschreven.

  6. Liesbeth van der Heijden

    Dank je, Mirjam. Ze zijn nu al de hele carnaval, als echte Brabantse meiden, samen aan het stappen. Onder ouderlijk toezicht natuurlijk…