andermanskindGisteravond schoof ik aan bij het gezin van een goede vriendin. Mijn vriendin is inmiddels echtgenote en moeder, maar ik ken haar van de middelbare school. We waren samen samen zwanger van de eerste en terwijl mijn relatie eindigde, kreeg zij haar tweede. Ik ken haar kinderen dus goed. En weet ook precies wat ze nodig hebben in hun opvoeding. En het ergste is dat ik beter weet dan mijn vriendin hoe zij haar kinderen aan moet pakken.  Denk ik. Als ik meedraai in het gezin zie ik precies waar zij en haar man steken laten vallen in de opvoeding. Wonderlijk. Want zelf heb ik net een afspraak gemaakt met een pedagoog om mijn eigen opvoedkundige vaardigheden onder de loep te nemen. Omdat ik steeds tegen dezelfde problemen in de opvoeding bij mijn eigen kind aanloop en ik zelf niet weet hoe ik dat patroon kan doorbreken. Hoe komt het toch dat we bij andere mensen altijd precies weten hoe het moet terwijl we zelf vaak met de handen in het haar zitten?

Het zal ongetwijfeld te maken hebben met afstand. Waar je met je neus bovenop zit, dat kun je niet goed zien. Van een afstand wordt je blik niet vertroebeld door verleden, emoties en verwachtingen. Het is natuurlijk een illusie dat ik het beter zou weten dan mijn vriendin. Gelukkig weet ik mijn mond te houden tijdens het eten en ook daarna. Ik heb respect voor mijn vriendin en vind het niet aan mij om kritiek te hebben op haar stijl van opvoeden.  Zeker niet met mijn tweepersoonsgezin.

Op dit soort momenten betrap ik mezelf op de gedachte dat veel ouders het maar makkelijk hebben met hun gezonde kinderen. Mijn kind is  flink gehandicapt, rolstoelafhankelijk en verstandelijk beperkt, zijn opvoeding is lastig. Maar die gedachte is niet eerlijk. Ieder kind heeft een specifieke aanpak nodig en vraagt het uiterste van ouders. Wij ouders stijgen boven onszelf uit als het om opvoeden gaat. Zonder de unieke taak kinderen groot te brengen hadden we dat deel van onszelf nooit ontdekt. Heel bijzonder, en toch zo gewoon.

Reacties

reacties


949 views | Geschreven door

4 reacties

  1. Johan Koning

    Herkenbaar verhaal. Met twee totaal verschillende kinderen (dag en nacht, soms water en vuur) is het vaak ook best een uitdaging 😉
    Maar uiteindelijk komt het goed. Vast.

  2. tinekehoningh

    En dat samen opvoeden, dat is ook een kunst, zeg. Op één lijn geraken en er dan ook nog blijven. Als iemand Man en mij dat aan kan leren…