Als zoonlief slaapt, dan doet hij dat als een blok. Hoewel we het nog nooit hebben geprobeerd, weet ik zeker dat hij nog niet met het geluid van een kanon te wekken is. Dat wist ik altijd al, maar sinds de afgelopen overgang van oud- op nieuwjaar ben ik ervan overtuigd.

vuurwerkNu heb ik zelf niets met vuurwerk (sterker: ik ga er prat op dat ik aan dat geknal en geknetter nog nooit een euro, laat staan een gulden, heb uitgegeven). Als ik op oudjaarsavond 3 vuurpijlen de lucht in heb zien gaan, dan is dat voor mij wel weer genoeg geweest. Zoonlief vond al dat lichtvertier dat al dagen voor 31 december te zien was maar wat interessant. Dochterlief dacht trouwens heel wat anders over het geknal en geraas dat het vroegtijdige vuurwerk met zich meebracht: ‘Ikke benne bang’.

Bij het naar bed gaan op 31 december drukte zoon ons op het hart: ‘Jullie moeten mij wel wakker maken voor het vuurwerk. Dat wil ik zien! Doe de lamp maar aan, dan word ik wel wakker.’ Dochterlief hield zich stoer: ‘Ikke wille ook vuurwerk kijken.’

Zo gezegd, zo gedaan. Even voor twaalven spoedden wij ons naar de slaapkamer van onze zoon. Licht aan, schudden, duwen, praten, hard fluisteren, tikje op de wang: niets hielp. Vrolijk sliep hij door. Als een blok. ‘Tja, toch maar weer laten liggen. Misschien wordt hij zelf wakker als het om 12 uur echt los gaat.’ En dochterlief? Die hebben we ook maar laten liggen.

En wat bleek? Knir en knar knorden vrolijk door. Tot de volgende ochtend. Iets te vroeg…

Iets te laat misschien, maar het mag nog wel: de beste wensen voor 2013!

(oh ja: ik heb met mijn mobiele telefoon maar even een filmpje gemaakt van het vuurwerk in de buurt. Konden de koters toch nog een beetje meegenieten)

Reacties

reacties


866 views | Geschreven door

Over de auteur

Freelance tekstschrijver

Freelance tekstschrijver (onder de naam LetterLuck | tekst voor u). Maar bovenal man van Audrey en vader van Pim (2007) en Femke (2009). Mag op Ouders Onderling schrijven en adjunct-hoofdredacteur spelen. Vervult voor heel Content Collective de rol van eindredact(z)eur. Chronisch Gronings, maar al jaren wonend in prachtig Twente.

4 reacties

  1. Tefke van Dijk

    We hebben de traditie Het Moment van middernacht te delen met onze kinderen en ze zijn er dan ook van jongs af aan bij geweest. Voorheen sliepen ze daarvoor een hele tijd, maar dat was dit jaar voor het eerst anders. Vuurwerk knalde al de hele dag onophoudelijk in onze wijk en mijn dochter viel daardoor slecht in slaap. Gelukkig hebben ze op 1 januari redelijk lang in bed gelegen. Mede dankzij onze actie om de klok een uur terug te zetten. 😉

  2. marjolijnhovius

    Bij ons wisselen ze het keurig af. Vorig jaar werd zoon wakker en sliep dochter door als een blok. Dit jaar bleef zoonlief tot onze verbazing doorslapen ondanks oorverdovend (misschien zat het m daarin) geknal onder zijn raam, maar schrok dochter wakker en riep verward “mama, help, mijn kast valt om!” Om vervolgens verbaasd te concluderen “wat raar he, dat ze midddenin de nacht vuurwerk afsteken. Zo wordt iedereen toch wakker?” Daar snappen haar ouders inderdaad ook niets van…

  3. tinekehoningh

    Ik ben bang dat ik mijn angst voor vuurwerk aan m’n dochter heb doorgegeven… Ik probeer heel rustig te blijven onder die knallen, maar zou het liefst vanaf 27 december met helm op naar buiten gaan. En bril. En een vuurwerkvrijvest. Ik denk dan steeds aan mensen in oorlogsgebieden. En waarom wij in vredes(!)naam dit vrijwillig ondergaan.

    Zoon van 11 maanden sliep gelukkig door alle knallen heen. Voor de zekerheid hadden we hem op Oudjaarsnacht maar even drie verdiepingen lager gelegd: naast de wasmachine – waar hij heerlijk tot 8 uur heeft geslapen.

    Dochter was veel meer onder de indruk dat haar beste maatje naast haar mocht slapen, dan van de knallen. Ze sliepen door alles heen.

    Ook ik maakte een filmpje. Maar toen ik het terugkeek, leek het wel op de tv-beelden boven Gaza. Vreselijk. En snel gewist.

    • Johan Koning

      Ik kan het me helemaal voorstellen, Tineke. Ik heb d’r ook helemaal niets mee. En het spijt me voor mijn kinders, maar ik ben ook niet van plan er ooit een cent aan uit te geven.