AfbeeldingEen stuk of vier Marokkaanse vrouwen met hun kleine kinderen, drie Nederlandse moeders en ik zitten op een woensdagochtend in het handenarbeidlokaal van de school. Het is tijd voor de maandelijkse koffieochtend onder leiding van de orthopedagoge. Het gaat vandaag over de vraag hoe je je jonge kind aan het eten krijgt. Of niet. Want al snel blijkt dat geen enkel kind bijvoorbeeld groente eet. “Dat lust hij niet”, is de algemene tendens.

Marijke, een Nederlandse met een hoofddoek om en een slapende baby in haar armen, neemt het woord. “Ik vind het stom om mijn zoontje te dwingen om te eten wat hij niet lekker vindt. Dat doe ik zelf toch ook niet? Wij halen lekker frietjes of shoarma, dat lust hij wel. Die groentes, dat komt nog wel.” De Marokkaanse dames schudden instemmend met hun hoofden. “Mijn zoontje eet alleen maar brood”, zegt er een zachtjes.

De orthopedagoge begint over manieren om je kind aan de groentes te krijgen, maar vindt geen gehoor. Als ze vraagt of de kinderen wel een toetje krijgen als ze hun bord niet hebben leeggegeten, vraagt iemand: “Wat is dat?” Ah, Danoontje; dat kennen ze allemaal wel, maar “Dat eten wij gewoon tussendoor, hoor. Onzin dat dat na het eten moet.” Een Marokkaanse zegt dat een toetje typisch Nederlands is. Dat ontkennen de Nederlandse vrouwen.

Dan gaat het over snoepgewoontes. Iedereen kakelt door elkaar maar Marijke weet er bovenuit te komen: “Mijn kind mag snoepen wanneer hij wil. Vroeger mocht je maar een snoepje of koekje per dag, maar dat vind ik zo ouderwets en zuinig! Bij mij weten mijn kinderen precies waar het snoep ligt, en ze pakken het als ze zin hebben. Doordat ze dat altijd mogen, hoeven ze er tenminste niet de hele tijd om te zeuren!”

Het ligt op het puntje van mijn tong om te vragen of dit geen pure gemakzucht is, maar ik hou me in. De Nederlanders en de Marokkanen zijn het roerend met Marijke eens. Geef die kinderen lekker snoep als ze daar zin in hebben. En chips. Dan heb je geen kind aan ze! Ik kijk in opperste verbazing om me heen en besluit mijn mond te houden. Het lijkt wel of ik op een andere planeet zit.

De volgende dag hoor ik dat er, door de inspanningen van de nieuwe sportdocent, weer een paar duizend euro’s subsidie naar onze school gaan, voor het project ‘Gezonde School XL’. Ze gaan de kinderen leren dat gezonde voeding en voldoende beweging belangrijk zijn. Ik hoop dat de lessen aanslaan, dan kunnen de kinderen misschien hun ouders opvoeden. Maar ik heb er een hard hoofd in.

Reacties

reacties


1.085 views | Geschreven door

4 reacties

  1. Tefke van Dijk

    Mijn kinderen mogen ook onbeperkt snoepen. Van de fruitschaal en uit het bakje met snoeptomaatjes. Dat doen ze graag en veel. Dus.

  2. Liesbeth van der Heijden

    Ik herken de strijd om groente, maar de houding van de moeders… schokkend!

  3. Johan Koning

    Zoonlief eet geen groente. We hebben er lang over – en met hem om – gestreden, maar sinds een paar maanden houden we ons aan de uitspraak van zijn juf: “Mijn zoon is nu een boom van een vent en lust bijna alles. Vroeger moest hij niets van groente hebben. We hebben alles geprobeerd, maar hij wilde niet. Uiteindelijk hebben we het zo gelaten. Het is hem niet aan te zien dat hij het vroeger niet at.”
    Wij strijden niet meer en zoon zit met plezier aan tafel.

    Snoepen mogen ze trouwens niet onbeperkt. Daar moeten ze in ieder geval om vragen. Het antwoord kan ook ‘nee’ zijn.

  4. mirjamvanzelst

    Zo zie je maar: ieder gezin gaat daar op zijn eigen manier mee om. Ik wil ook niemand veroordelen, maar ik was zo verbaasd! Ik ben zelf nogal van de oude stempel (de drie R’s, eerst een boterham met ‘goed’ en dan pas een met ‘zoet’, om zeven uur naar bed, en ga zo maar door), dus het is voor mij moeilijk te begrijpen dat je je kind geen grenzen geeft. Ik geef toe: in de periode dat mijn dochter de machtsstrijd aanging (“Ik ben twee en ik zeg nee”) was het niet erg gezellig aan tafel, maar we hebben inmiddels een goede verstandhouding over eten. Alles proberen, drie dingen mag ze echt niet lusten, en als ze geen zin heeft in eten, moet ze in ieder geval haar groentes opeten. Ik heb ook uitgelegd waarom: de avondmaaltijd geeft je lichaam bouwstoffen om te groeien. Dat wil ze graag, dus eet ze braaf haar bord leeg. En ook een beetje omdat mama anders boos wordt. Is dat erg?